De westkust van Frankrijk en nu .... thuis !

Hei allemaal !
Ons luilekker verblijf in de franse Aquitaine, meerbepaald in Montalivet, was één en al rust.
We hebben onze laatste boeken uitgelezen, lekker gegeten en lekker niks gedaan.
Ook de laatste witte stukken laten bijbruinen. Da's soms wel nodig, want als je maanden aan een stuk in short en t-shirt rondloopt, krijg je prachtige bruine benen, knappe bruine armen en een gezond bruin koppeke.
Maar al de rest blijft Belgisch wit en dat is écht geen zicht.
Dat is nu dus bijgewerkt.

En toen was het na 5 dagen weer inpakken geblazen, want het begon te kriebelen om langs de franse westkust te rijden en .... eerlijk gezegd..... begonnen we toch stillekes te verlangen om efkes het thuisfront terug te zien.
Met andere woorden : we waren wel een beetje uitgekampeerd.
Zeker niet het buitenleven, want dat was zalig.
24 uur per dag in de frisse lucht is gewoon niet te evenaren.
Ook het slapen in de daktent is een verslaving : we hebben zoooo lekker geslapen in die daktent, da's met geen woorden te beschrijven.
Wat ons begon tegen te steken was het Europese "camping"-leven.
Jullie hebben gezien dat we op hele mooie plekken gekampeerd hebben : hoe landelijker en hoe kleiner, hoe beter.
Maar .... we hebben ons ook dikwijls tevreden moeten stellen met een klassieke franse, spaanse of portugese "doorsnee"-camping.
Dat wil zeggen : alles op een hoopje bij elkaar, massa-sanitair (al dan niet proper en gehorig), rondlopen met een rol wc-papier onder je arm, reuze-mobilhomes, openbare familie-ruzies, gapende en glurende buren,...
Enfin, ik moet er geen tekeningske bij maken zeker ? Dat steekt na een tijdje wel tegen.

Maar, de franse westkust lonkte toch nog, dus wij weer op pad.
Van Montalivet zijn we naar de Charentes en de Vendée gereden (gebied onder Bretagne).
Daarvoor moesten we in Royan de "bac" (ferry) nemen naar Pointe de Grave.
Met den auto op den boot is altijd een beetje avontuur he :-) En avontuur hebben we héél graag : al is het maar voor een halfuurke !



Een van mijn kampeer-"bijbeltjes" sprak van de mooiste strandcamping van Frankrijk, dus daar moesten we natuurlijk ook eens geweest zijn.
De camping lag op L'Ile de Noirmoutier. We hadden er nog nooit van gehoord, maar het was prachtig.
Na een mooie rit door de glooiende landschappen van het binnenland aan de westkust, gingen we een lange brug over en kwamen we op het eiland aan.
Er was ook de mogelijkheid om over te steken via een héél oude kasseiweg (de Gois), maar die loopt 2 meter onder water bij hoogtij en dat was natuurlijk net toen we daar aankwamen.
Onze avontuurs-koppekes wilden het nog wel proberen, maar 2 meter water is toch wel wat "hoog gegrepen" ;-)




Dus wij braaf over de brug en dan naar de andere kant van het eiland.
Overal rondom zagen we zout-winning : vierkante plassen water die ze op een bepaald moment bij hoogtij laten vollopen, dan afsluiten met een soort sluis en laten uitdrogen in de hete zon. Hetgeen overblijft is naar het schijnt het beste zout ter wereld.
Ook de oester- en coquilles-kwekerijen van L'Ile de Noirmoutier zijn beroemd. Overal langs de weg gezellige boerderijkes waar oesters en ander lekkers verser dan vers kunnen geproefd worden.
Dit eiland was echt een aangename ontdekking !
Uiteindelijk hadden we de camping gevonden, vlak bij het gezellige dorp Noirmoutier.
Een dorp met een gezellig centrum en een prachtig kanaal met hele leuke jacht- en vissershaven. Wel toeristisch, maar heel gemoedelijk allemaal. Alles en iedereen heel relax.
De camping zelf was redelijk "vol" (zie hierboven mijn beschrijving van een "typische" Europese camping), maar de ligging was werkelijk héél mooi.
Letterlijk OP het strand.
We hadden daar zeer veel bekijks met onze daktent : mensen kwamen zelfs foto's nemen.
Dat hebben we heel de reis door zuidelijk Europa meegemaakt : mensen kunnen er niet bij hoe snel, handig en ruim zo'n daktent is.

Na een relatief rustige camping-nacht hebben we een mooie strandwandeling gemaakt en hebben we besloten om toch ooit naar dit eiland terug te komen.
Niet om te kamperen, maar om ooit een huisje te huren voor als we eens een rustige vakantie in de frisse zeelucht nodig hebben. Ideaal daar !
Zal wel weer eens nodig zijn als we weer beginnen werken ...... aaaaargh !!!





Toen we wegreden van het eiland was de Mont St Michel onze volgende bestemming. Ik wou die rare beroemde "puist in het landschap" met een kathedraal erop wel eens zien.
We wisten dat het uiterst toeristisch zou zijn, dus we besloten de boel vanop afstand te bekijken.
In een ander van mijn boekjes, vond ik een speciale bed- en breakfast, thuis bij een hele speciale franse madame, en met zicht op de Mont St Michel.
We wisten niet direct een camping te vinden in de buurt, dus een nachtje in een gewoon bed (aan een economisch prijsje) kon er nog wel bij.
Na een aantal telefoontjes vonden we het huis van Mme Hélène : een prachtig groot bretoens huis op een heuvel (la corniche), met een waakhond, een paard + ezel in de tuin en een paar kersebomen (VOL rijpe kersen !).




Mme Hélène bleek een kloeke en zéér gastvrije dame op leeftijd.
We kregen een haar mooiste kamer op het gelijkvloers, met ons eigen tuintje en, inderdaad, een prachtig zicht op de Mont St.Michel (heel mooi verlicht s'nachts) en de zee in de verte.
Ooit kwam de zee tot bijna aan haar achtertuin, maar blijkbaar heeft Holland (tja) daar een groot gebied drooggelegd (dat kunnen ze goed he de Hollanders) voor de landbouw en nu ziet ze alles alleen nog in de verte.
s'Avonds aten we lekker in een klasse-camping-restaurant vlakbij : dat bleek dus een hele mooie, kleine rustige camping te zijn waarvan we niets wisten.
Genoteerd (mét visitekaartje) voor de volgende keer dus.
Oja, op een van de twee foto's hieronder eet Peter een blokje pure chocolade : zoals jullie aan zijn gezicht konden zien, was dat làng geleden :-))




We kregen s'morgens van Mme. Hélène een werkelijk ENORM ontbijt, bediend met de nodige franse flair en charme en met tevreden blik van de (eigenlijk toch wel lieve) waakhond.
Na een goeiendag aan paard en ezel, en na het plukken van een hoop kersen voor onderweg, namen we afscheid van de exentrieke Mme.Hélène.
Reizen brengt altijd verrassingen mee he ! En je ontmoet de meest boeiende mensen !
Na een kort ritje konden we de Mont St.Michel van dichtbij gaan bekijken.
Toch wel indrukwekkend en speciaal, maar zoooooveeeel volk (hele files met bussen en een immense volle parking). We hebben dus efkes gekeken, een foto genomen en zijn dan snel omgekeerd en weggereden.
We zijn een beetje allergisch aan het worden aan massa's !




Verder ging het, door de prachtige Bretoense landschappen (mét een toevallige lunch-stop in een héél mooi dorp - naam vergeten), richting Normandie.
Onderweg moesten we stoppen aan een spoorweg-overgang. En wat kwam daar voorbij : een echte stoomtrein. Raar !



Onze bestemming : Etretat en Fécamp.
Waarom ? Omdat ik daar ooit (minstens 15 jaar geleden) een stop gemaakt met een toffe collega, na een lange, drukke en zware werkweek in de haven van Le Havre.
We besloten indertijd om even niet direct de snelweg op te gaan, maar een welverdiende toeristische tussenstop in Etretat te maken.
En toen was ik danig onder de indruk van het dorp, het strand en de prachtige kustlijn.
Daarom gingen onze laatste stops dus Etretat en Fécamp worden.
Toen we eerst in Fécamp aankwamen wilden we graag stoppen om even aan de mooie haven rond te wandelen en misschien een vers viske te eten, maar de hele stad was zo veranderd en zo druk dat we besloten gewoon direct naar Etretat door te rijden. Ik vond zelfs de gezellige terraskes aan de vissershaven van Fécamp niet meer terug.
Er kan toch veel veranderen op 15 jaar he !
Het was wel enorm indrukwekkend om de mist vanuit de zee over het stadje te zien neerdalen.



Wij dus naar Etretat.
De enige camping daar was een Camping Municipale, op een kwartiertje wandelen van het dorp. De camping was weer zo'n typische : redelijk volgestouwd met caravans en mobilhomes, maar al bij al toch niet te groot en relatief rustig. We werden weer als aliens bekeken met onze geliefde jeep, daktent en simpele kampeer-spullekes, maar dat waren we ondertussen wel gewoon.

We zijn dan op ons gemakske naar Etretat gewandeld, hebben de klippen bewonderd, door het dorp gewandeld en lekkere Normandische mosseltjes (klein maar pittig) gegeten.
Etretat was niet meer hetzelfde : zéér toeristisch, maar toch nog redelijk gezellig om effe rond te lopen.






Natuurlijk was het ondertussen al juli geworden en de stroom vakantiegangers begon overal langzaam aan te zwellen, dus ons koppeke stond huiswaards.

Na een lange rit via Amiens, Valenciennes, Mons, Charleroi naar Hasselt.
Want, net als bij de start van deze reis, moesten we natuurlijk eerst gaan "afsluiten" bij onze makkers in Hasselt.
Kwestie van een laatste keer in de daktent slapen en de cirkel rond te maken. Van Hasselt naar Hasselt, via Frankrijk, Spanje en Portugal in twee maanden :-))
We hebben alvast een lekkere afkoelende duik in het zwembadje genomen, want het was hééét in Belgie (dat was op 9 en 10 juli).



En nu zitten Suske en Wiske dus weer thuis in Antwerpen.
We gaan nu 6 weken genieten van al het leuke van t'Stad, van terraskes met goeie vrienden, barbeques, bijbabbelen met familie en kroost en nog meer plezante dingen, hopelijk met mooi zomerweer en, vooral, zonder verplichtingen !!




En natuurlijk moeten de komende reizen nog een beetje voorbereid worden.

Eerst vlieg ik naar Nashville voor een langverwachte reunie met goeie ouwe schoolvrienden. Daar kijk ik echt wel naar uit i

En vlak daarna, op 17 september, verdwijnen we voor drie maanden naar Nieuw Zeeland en Australie, met tussendoor een kort strandreisje naar een eilandje in de Stille Zuidzee, en terug langs Bali en Java.
Dat vraagt toch minstens een kleine routeplanning :-))

Natuurlijk houden we jullie allemaal vanaf september weer volledig op de hoogte van onze grote en kleine avonturen !
We blijven het super vinden dat jullie allemaal zo met ons meereizen. Het is altijd een plezier om onderweg te zien (aan de reacties) en te horen dat zoveel mensen onze schrijfsels hebben gelezen.

En om af te sluiten hebben we nog één vraag ! Sinds kort hebben we een nieuwe "volger" met de naam HA.
We zijn raaaaazend benieuwd wie deze mysterieuze persoon nu eigenlijk is, dus ik zou zeggen : laat de onbekende zich snel bekend maken :-)

Heel veel lieve groetjes, voor sommigen tot binnenkort voor een pintje ergens, en voor alle anderen : tot in september !
(als er ons ondertussen nog wereldschokkende dingen overkomen in Antwerpen, dan laten we dat hier zeker weten, dus hou de boel regelmatig in de gaten)

xxx
Edith en Peter

Terug in zuid(west) Frankrijk

Hallo beste allemaal,

Jaja, we leven nog maar hebben de blog effe links laten liggen omdat er eenvoudigweg niet veel te vertellen was :-)
In ons vorig verslag waren we onderweg naar het noorden van Portugal en toen kregen we het in ons hoofd.
Plots hadden we genoeg dorpkes, kerkskes, baantjes, baaikes, vissers, bergen, campings, .... gezien en wilden we gewoon onze boeken ergens in alle rust gaan uitlezen.
Dus onze kop stond richting Aquitaine (Frankrijk), waar Peter z'n zus een leuke bungalow heeft op een rustig domein aan de mooie zuidwestkust.
We hebben onze plannen omgegooid, zijn niet meer naar het noorden van Portugal gereden, maar wel recht de grens over naar Spanje en dan zijn we op 3 dagen via Burgos, Vitoria en San Sebastian in Frankrijk binnengereden.
Nog een stukske via Biarritz en met een grote boog voorbij Bordeaux en dan zaten we op 30 juni op bestemming : Montalivet.

Onderweg hebben we nog een paar keer heel simpel gekampeerd en s'avonds een paar voetbalmatchen meegepikt op Spaanse bodem. In kleine barretjes met groot scherm en alleen maar Spanjaarden aanwezig is dat best gezellig !! Zeker als Spanje dan ook nog wint he !

En nu hangen we hier dus al 5 dagen in Montalivet rond : lezen, zonnen (kakbruin zien we al :-), naar de markt, oesterkes eten, Crement drinken (lekkere Franse schuimwijn van de streek), pastis en rosé ook natuurlijk, naar het strand, ikke nog een goeie "scrub" in de thermen, Peter wat voetbal kijken,....
Echt vakantie houden dus he.

Hier een paar fotookes om de sfeer te schetsen. Ook de twee fietsen (Jos en Lydia) hebben gefotografeerd. Die zijn hier al goed van pas gekomen (hoewel ik écht geen fietser ben :-)







En dus hebben we verder ook maar weinig te vertellen voor de verandering. Beetje saai he ! Sorry ;-))

Morgen (dinsdag de 6de juli) vertrekken we hier (al onze boeken zijn uit !) en gaan we via Bretagne en Normandie weer richting thuis.
Nog een dag of 3 kamperen op mooie locaties aan de verschillende kusten, een bezoekje aan Etretat en een lekker viske eten in Fécamp en dan arriveren we weer in Antwerpen.

Na dit verslag volgt er dus nog ééntje om tijdelijk af te sluiten en dan hebben we blog-pauze voor een maand of twee.

Veel liefs
xxxx
De Rustzoekers

Westkust Portugal : we gaan weer noordwaards !

Hei allemaal !
En hier zijn we alwéér ! We hebben weer geluk : de camping waar we nu staan is niet alleen heel mooi gelegen en heel gezellig, maar er is ook weer overal wifi, dus ik kan weer aan de slag :-))

Met toch wel een klein hartje hebben we de zalige zuidkust vaarwel gezegd (niksdoen en hangen in de zon is toch ook wel heel plezant he) en zijn we verder getrokken.

We hebben de kustweg gevolgd tot de overgang naar de Atlantische oceaan. Dat stuk zuidwestkust is direct veel woester, maar dus ook minder druk én het is beschermd gebied, waardoor de knappe kustlijn grotendeels onbebouwd is gebleven. Er zijn alleen een paar kleine en grotere dorpen en het toerisme is beperkt en dus helemaal niet storend.

We hebben een heel stuk naar het noorden afgelegd en zijn lukraak allemaal kleine weggetjes naar de stranden ingedraaid.
Elke keer opnieuw waren we compleet verrast door de hoge klippen en de wilde oceaan.
Het leuke is dat je de zee niet al van ver ziet aankomen : je rijdt eigenlijk constant over het land en als je dan kilometer of zo naar links draait, sta je plotseling aan de rand van een hoge klip aan de oceaan.
De grootste verrassing waren de nesten van de ooievaars op de hoge rotsen. Echt indrukwekkend !
Die ooievaars zouden we later in het binnenland nog héél veel tegenkomen.

Weeral moeilijk uit te leggen allemaal, dus hier een pakske foto's zodat jullie een beetje kunnen meegenieten. Toch weer tof om te weten dat er ook in Portugal nog prachtige kust te vinden is :-)

Op één van de foto's kunnen jullie ongeveer zien hoe hoog de klippen zijn : je ziet een houten trap naar beneden naar het strand.










We sliepen die nacht op een grote rustige camping in de buurt van Odeceixe, midden in een pijnbomenbos en aten nog een keer ons lekkere "cowboy-food". Ook daarvan even een foto : het ziet er niet uit, maar het is wel hééél yummie. Dus : gebakken aardappeltjes, bonen in tomatensaus met veel look en ajuin en stukjes gebakken spek. Mmmmm !




En weer verder ging onze tocht. Richting Evora in het binnenland.
Onderweg ne kleine stop in Torrao : zo'n typisch dorp met een pleintje en een fonteintje en allemaal bankjes met oude mannekes en een prachtig kerkje op de achtergrond.
Zalig om efkes te stoppen voor een terraske !



Evora, waar we naartoe reden, is een hele mooie oude stad in het midden van de Alentejo.
Dat is een prachtige Portugese provincie (de grootste en minst bevolkte).
Overal glooiende graanvelden, vol kurk-eiken (dit gebied is de grootste kurkproducent van de wereld), allemaal grote boerderijen en zalige landweggetjes om door te rijden.
En het is er superwarm !
We vonden de beste camping waar we in het zuiden tot nu toe hebben gestaan : een grote boerderij waar schapen en herten gefokt worden.
Het deed ons echt aan Afrika denken : we moesten zelfs een poort openen om het terrein op te rijden, dus dat was wel een déja-vu :-)
De kampeerplaatsen liggen op een veldje tussen het woonhuis en de stallen en het uitzicht is werkelijk fenomenaal.
We hadden het geluk dat we er weeral helemaal alleen stonden, dus het kon niet beter.
We kregen van de boer verse eitjes en verse braambessen. De schapen kwamen naast onze auto grazen en de honden van het huis kwamen ook regelmatig langs.
Bovendien waren we omringd met ooievaarsnesten op de elektriciteitspalen rond de boerderij.
Een echte beestenboel dus. En met een prachtige zonsondergang !
We zijn een extra dag blijven staan en het was zo warm dat we een hele dag in de schaduw van een boom hebben zitten lezen. We hadden de puf niet om uit onze stoel te komen : zooo warm ! Maar zalig dus he :-)








Die avond hadden we niks in huis om te eten, dus we hebben onze daktent even dichtgeklapt en zijn Evora by night gaan bewonderen en ineens een hapje gaan eten.
Evora blijkt een heel mooi stadje te zijn : helemaal ommuurd en met de typische smalle straatjes !
We hebben ons genesteld op een mooi plein en hebben uit een "dakpan" gegeten : jaja, dat bleek een van de plaatselijke specialiteiten (naam vergeten, maar het klonk als "Migga De Alentejo") : een mengsel van geweekt en tot een soort deeg gekneed brood met olijfolie, look en koriander + een soort lekker varkensstoofvlees. Het wordt gepresenteerd in een echte dakpan zoals hieronder op de foto en is héél lekker én goedkoop !




Wegens de warmte hebben we onze daktent helemaal ontmanteld, dus die nacht hebben we alle ramen opengeklapt (ook boven ons hoofd) en we hebben dus zalig geslapen met zicht op de sterren en de volle maan.



Na 2 nachtjes hebben we onze boerderij verlaten en zijn weer richting kust gereden (boven Lissabon), want we hadden weer een missie : we moesten een fles chocoladelikeur gaan kopen in Obidos.
Ook weer zo'n knap stadje : heel middeleeuws bewaard gebleven met een volledige muur er rond.
De fles likeur was snel gevonden, dus we hadden nog alle tijd om door de straatjes te zwerven en in een fantastisch klein, oud cafeeke een koffieke te gaan drinken met een goei bord Portugese tapa's erbij (warme saucissen met olijven deze keer :-)






Die nacht (gisternacht dus) sliepen we vlak bij Nazaré (kuststadje net voorbij Obidos) en daar wachtte ons een verrassing.
Blijkt dat er aan dit deel van de kust zeer veel mist voorkomt.
En dat hebben we geweten : we kwamen uit de volle zon en 35 graden en plots stonden we in de mist te kamperen. Niet echt koud, maar wel raar en toch wel friskes en vochtig.
Toen we vanochtend wegreden, zaten we na 2 km weer in de volle zon.
Heel eigenaardig : je zag de mistbank nog kilometers verder boven de hele kustlijn hangen als een grote lange wolk.
Blijkbaar vinden de Portugezen dat een verademing wanneer ze uit het hete binnenland komen en dat kunnen we wel begrijpen natuurlijk.
Maar geef ons toch maar het warme zonneke : typische Belgen he ;-)

Wanneer ik dit zit te schrijven, staan we op (alweer) op een hele landelijke camping met zicht op de Serra de Estrella : de hoogste bergketen van Portugal (2000 meter).
We merken niet dat we in het gebergte zitten (zoals toen in Spanje, amai), want het is hier superwarm en het is een zalige avond.
We hebben net meegegeten met een gezamelijk diner, gemaakt door de camping-uitbaters.
Het zijn Nederlanders, maar we hebben het onderwerp voetbal toch maar een beetje vermeden.
Die gasten hebben net vanmiddag weer gewonnen tegen Slovakije, de gelukzakken verdorie.
Wacht tot ze tegen Brazilie moeten spelen : zullen ze niet meer lachen !!! Hopen we ......

Lieve mensen, dat was het : we zijn weer helemaal bijgewerkt op deze blog.
Morgen rijden we naar het uiterste noord-puntje van Portugal, op zoek naar het dorpje Moimenta in een nationaal park, waar we (op aanraden van mijn oudste zoon) een bepaald cafeeke moeten gaan zoeken en ne goeiendag moeten gaan zeggen.
We hebben dus weer een missie !!!
En dat wordt dan ineens onze laatste dag in Portugal.

Dus binnenkort weer een verslag !
Geniet nog van het zalige zomerweer in Belgie !
Veel groetjes,
xxx
Edith en Peter