YES ! We kunnen weer foto's (en zelfs filmkes) plaatsen !

Hei !
Nog rap goei nieuws op de valreep. Na veel zoekwerk (als ik mij vastbijt laat ik nie meer los he :-) ben ik erin geslaagd om onze blog weer "foto-klaar" te maken.
t'Was een intern probleem bij Blogger, maar ik heb het kunnen omzeilen !!

Dus : Hierboven staat een testfotooke dat jullie nog niet gezien hadden + hieronder een testfilmke (ja dat lukt ook blijkbaar) van onderweg in Noord-Namibie !!
Tot binnenkort :-)
xxx
Edith en Peter

Het begint weer te korten (en te kriebelen)

Hallo allemaal,

Ondertussen weten we dat jullie met velen zijn, want we horen constant dat iedereen goed op de hoogte is van het verloop onze reizen. Heel plezant om te horen :-)
We zijn daar heel blij mee :-)

En we weten nu ondertussen ook dat het niet zo simpel is voor jullie om hier een reactie achter te laten (hetgeen we heel leuk vinden onderweg).
Voor diegenen die echt een reactie op de blog willen zetten : volgens mij is het simpelste om tijdelijk een g-mail-adres van google (dus een nieuw email adres bij G-MAIL) aan te maken. Je hoeft dat adres niet echt te gebruiken. Maar als je dan op onze blog een reactie wil plaatsen, kies je onderaan gewoon "google account", geeft je g-mail-adres en wachtwoord in en dan wordt je reactie gewoon geplaatst.

Maar allee, zonder reacties doet het al veel deugd om te weten dat jullie de moeite nemen om onze capriolen te volgen !! Much appreciated !!

Hier begint het nu wel weer te korten. Onzen agenda staat nog steeds vol de komende dagen, maar zoals het er nu uitziet zullen we zaterdag (hopelijk) toch op het nippertje kunnen vertrekken.

Vrijdag worden de "porte-bagage", achterkant-ladder en wing-beschermers op den jeep gemonteerd (worden normaal morgen geleverd - duimen !!!).
En zaterdagochtend, de dag van ons vertrek (!) wordt de daktent dan nog geplaatst.
Die daktent is een hele goeie tweedehandse, maar er mankeren kleine prullekes aan.
Er moet vooral een verlenging aan het laddertje komen, maar we hopen dat dat met behulp van mijn handige schoonbroer last minute opgelost kan worden.

Peter zorgt dus momenteel voor de "fysieke" en "mechanische" kant van de zaak : bakskes maken in den jeep, bagage efficient proberen op te opbergen, zorgen dat er niet te veel "rammelt" tijdens het rijden, ijskast een goeie plek geven, betere radio/cd installeren, ...

En ik zorg hier van thuis uit voor de "mentale" en "administratieve" kant van de zaak : belastingbrieven nog snel invullen, rekeningen organiseren voor de komende 2 maanden, lijstjes voor laatste boodschappen maken, onze bak met "droge voeding" voor onderweg klaarmaken (spaghetti, bonen in tomatensaus, ... :-) alvast beetje Australie voorbereiden, de financiële evolutie van ons reis- en leef-budget opvolgen en voorspellen (belangrijk !!), een strijkske hier en een waske daar, .. en vrijdagavond zal ik dan ook maar eens wat kleren inpakken he !

Maar we doen tussendoor ook wel plezante dingen : verse tiramisu gaan eten bij oude vrienden, een etentje met nog meer oude vrienden in het nieuwe restaurant waar onze Jens nu een welverdiende promotie heeft gekregen, ...
Dus we genieten echt wel van onze vrijheid en onze rust :-))

Uiteraard is het normaal dat er telkens de laatste dagen voor vertrek een beetje druk op de ketel komt, maar dat zijn uiteindelijk luxeproblemen he.
We zijn nog steeds oneindig dankbaar dat we dit jaar niet elke dag de sleur van opstaan en werken moeten ondergaan : elke dag in Belgie is het nu weekend voor ons :-))

We hopen wel dat jullie allemaal heel hard gaan duimen dat het zonneke eindelijk gaat schijnen in het zuiden, want momenteel is dat daar ook "gene vette" : overal (Zuid-Frankrijk, Spanje,..) zo'n 15 à 20 graden en redelijk wat regen.
Maar het ziet ernaar uit dat het daar vanaf volgende week ook stilaan zomer wordt, dus we zullen alleen de eerste dagen op weg naar het zuiden een beetje "Belgisch" moeten kamperen en dat zijn we NIET gewoon he zeg !!
We zullen RAP in het uiterste zonnige (?) zuiden zitten... en anders steken we maar door naar Marokko he ..... :-))

Volgend nieuws van ergens onderweg in Frankrijk !
Dikke kussen
xxx
De Landlopers

Tussenstop in Belgie

Hallo allemaal,

Sinds onze terugkeer uit Afrika twee weken geleden, hebben we eerst genoten van het lekkere zomerweer hier, en nu bibberen we al een hele week uit ons vel van de kou.
Het is hier toch een echt kikkerlandje he !
Maar we klagen niet (allee ja....), want volgende zaterdag (de 15de) gaan we der weer vandoor.
Deze keer gaan we naar Zuid Frankrijk (nostalgie uit onze wilde jaren van love, peace en autostop), Spanje (voor de tapa's, de cava en de flamenco) en Portugal (voor de lekkere vis, het mooie ongerepte binnenland en omdat het er nog GOEDKOOP leven is :-)

Deze keer hebben we onze eigen beminde Defender uitgerust en aangekleed voor de trip. We gaan dus weer kamperen en rondtrekken !!

En we zijn vooral benieuwd of de campsites in Zuid-Europa ook zo fantastisch zijn als die in Namibie en Botswana, want daar zijn we toch wel écht verwend geweest.

Ik heb wel al een beetje visioenen van overvolle campings met kleine kampeerplekken zonder privacy, twijfelachtige douches en marginale karaoke-restaurants en lawaaierige camping-discotheken vol joelende caravan-Hollanders en zatte Engelsmannen.
Maar ik troost mij met het idee dat mei en juni nog laagseizoen is, dat er ook wel leuke campings zullen zijn en dat we altijd nog "vrij" kunnen kamperen he.

Onze salontafel ligt vol met boeken over "charme"-campings en leuke adreskes overal, dus ik heb veel huiswerk momenteel.

Over huiswerk gesproken : de tijd vliegt hier thuis. Onze agenda raakt week na week boordevol met afspraken (heel de familie wil ons natuurlijk graag even zien tussendoor), regelingen om den auto in te richten (er moet vanalles opgevezen, ingeladen en ingericht worden), doktersbezoeken, feestjes, etentjes, langsgaan bij vrienden, administratie,.... Meestal wel plezante dingen, maar véééél :-)
En ik ben me nu ook al aan het bezighouden met onze planning voor Australie en Nieuw Zeeland (sept tot dec) : min of meer een route uitstippelen, kijken voor mobilhome-verhuur en eventuele binnenlandse vluchten (want vroege boekingen = veel korting !!!)....

We hebben nu thuis natuurlijk ook een heel ander ritme dan wanneer we allebei fulltime aan het werk zijn. En dat betekent dat we elke dag veel te laat in ons bed liggen (zelfs als we gewoon thuis zijn), en dat we veel te laat opstaan s'morgens. Maar er zijn ergere dingen in het leven natuurlijk.

Volgende week wordt hopelijk den jeep finaal aangekleed : we hebben een roofrack + ladder + traanplaten voor naast de motorkap besteld (maar het is nog niet zeker of dat allemaal volgende week nog geleverd en geplaatst kan worden).
En vrienden van ons hebben een tweedehands daktent in de aanbieding (die moeten we nog eerst gaan bekijken), maar ze zijn nog onderweg van Zuid-Afrika naar hier en ik kan ze niet direct bereiken.
We vonden het leven in een daktent zo ongelooflijk zalig en gemakkelijk, dat we er nu zelf ook een willen.
We kijken er een beetje tegenop om in het zuiden te staan sukkelen met een gewone tent ! Vooral omdat we waarschijnlijk overal toch niet langer dan een paar dagen blijven staan. Een daktent staat op 10 minuten open of dicht !

Al dat daktent-gedoe moet eigenlijk allemaal tussendoor volgende week nog gebeuren (voor de 15de) ! Beetje stress dus !

Maar allee, we genieten ook wel enorm van het gevoel om niet elke dag te moeten opstaan en achter onze bureau te gaan zitten !! We beseffen heel goed wat een luxe we nu hebben :-) Maar dat was de bedoeling he !

We houden jullie zeker op de hoogte !
Geen fotookes bij dit bericht, maar da's ook nie nodig he. Het zicht in Antwerpen kennen jullie allemaal :-)

Dikke kussen
xxx
Edith en Peter

De afdaling naar het zuiden richting Kaapstad

Hei !
Dit wordt ons laatste bericht vanuit het zuidelijke Afrika.
Met spijt verlaten we het mooie terrein van de Brandberg White Lady Lodge en nemen we afscheid van onze 2 jonge Duitse vrienden.
Misschien passeren we ooit langs het Zwarte Woud : dan wacht daar een grote barbeque op ons midden in het bos. Toch wel een reden om eens om te rijden he !
Onze twee eigen jongens bereiden zich langzaam voor op hun vertrek (nog één nachtje kamperen). Ook met veel spijt natuurlijk, want ze hadden best nog wel een maand of zo in Namibie willen blijven !

Onze rit richting Windhoek gaat via Omahuru en Karibib, naar Okahanja.
De weg is verrassend genoeg helemaal in asfalt, dus we schieten goed op en natuurlijk is er onderweg altijd vanalles te zien.
We stoppen nog één keer aan een supermarkt voor een goei afscheids-kampeer-maaltijd.

Uiteindelijk komen we in de vroege namiddag aan bij de King's Highway Campsite in Okahanja. Daar hadden we al eens met ons tweetjes gestaan en dat was een prima ervaring. Deze campsite wordt uitgebaat door een relaxe jonge kerel. Er is een klein, maar prima zwembadje. De douches zijn de mooiste, properste en gezelligste van onze volledige reis. Kortom, een perfecte doorvooer-camping om nog eens terug te komen.
Bovendien vlak bij de hoofdweg op een tweetal uurtjes rijden van de luchthaven van Windhoek !

Onze namiddag bestaat uit het goed inpakken van onze jongens hun bagage (inclusief Robbe zijn ongelooflijk vuile, kletsnatte handdoek, die een week geleden nog wit was, maar er nu uitziet alsof hij een jaar heeft rondgezworven :-)
Onze wasdraad hangt die namiddag dan ook vol met natte handdoeken die dringend moeten drogen vooraleer ze terugvliegen naar Belgie.
De jongens genieten van hun laatste dag in de relaxe Namibische zon en Peter begint aan een zalige barbeque met grote steaks, broccoli met look en een volle zak patatjes in de schil (voor op het vuur).

Het wordt een gezellige culinaire afscheidsavond, in het gezelschap van de twee locale poezen, die alle steak-restjes oppeuzelen.
Maar dan komt er weer slecht nieuws : we krijgen een sms van Robbe z'n mama.
Ze wist ons te vertellen dat een vulkaan in Ijsland plots was uitgebarsten en dreigde het hele Europese luchtverkeer in de war te sturen.
Robbe had direct een voorgevoel en was er zeker van dat ze ergens onderweg naar huis zouden stranden.
Na veel over-en-weer sms-en besloten we de volgende dag gewoon naar de luchthaven te rijden en af te wachten wat er zou gebeuren.

Zo gezegd, zo gedaan : wij naar de luchthaven. Hun vlucht zou eerst naar Johannesburg gaan, en dan via Frankfurt naar Brussel.
De verantwoordelijken van South-African Airlines waren nog niet op de hoogte van de juiste situatie in Europa en voorlopig zouden alle vluchten gewoon doorgaan, maar natuurlijk waren we er niet gerust in.
Uiteindelijk is hun eerste vlucht gewoon vertrokken, ook de vlucht vanuit Johannesburg is uiteindelijk vertrokken (wel met 3 uur vertraging), maar uiteindelijk zijn ze dan gestrand in Munchen (ipv Frankfurt).
Gelukkig was onze Jens weer zijn sociale zelf (zoon van zijn moeder he) : hij sloot al op het vliegtuig vriendschap met een gestrande zakenman; die man wou een auto huren maar had zelf geen rijbewijs bij.
Doordat Jens met zijn rijbewijs wél kon rijden, konden Robbe en hijzelf (met nog een ouder koppel) gratis mee en zijn ze uiteindelijk, na een lange rit in Brussel geraakt, waar ze opgepikt werden door de mama van Robbe.
Dus toch thuis geraakt met "slechts" een dag vertraging !! Veel andere reizigers stonden er veel slechter voor.

Ondertussen waren wij natuurlijk nog in Namibie en vanuit Windhoek al zuidwaards aan het rijden.
We moesten vijf dagen later in Kaapstad zijn om onze jeep in te leveren.

Onderweg veel kilometers gedaan, maar toch nog altijd genoten van het verbluffende Namibische landschap.
Onze eerste kampeerstop was aan de mooie Oanab Dam in Rehoboth.
Eerst nog inkopen gedaan in het wel zéér eigenaardige dorp. Het dorp zag er zeer onverzorgd en afgeleefd uit en, zeer eigenaardig, alle mensen leken op elkaar. Het leek wel een enorme mengeling van allemaal dezelfde kleurlingen-families (of dezelfde vader :-)
Wel een beetje griezelig allemaal. Ook het tankstation was helemaal versleten en de supermarkt was ook redelijk onderkomen. Een eigenaardige bedoening zo vlak bij Windhoek !!
De campsite zelf was heel mooi gelegen aan een prachtig stuwmeer. Onze plek lag naast het water en we hadden de beschikking over een overdekte kookplaats met terras aan het meer. Daar hebben we dan ook goed gebruik van gemaakt, maar, doordat onze twee zonen toen nog in een onduidelijke situatie zaten op de luchthaven van Johannesburg, waren we redelijk zenuwachtig en ons eten smaakte niet echt.
En daar kwam nog bij dat onze "badkamer" vol insecten zat (het was te laat om nog een schoonmaker te krijgen), dus dat was ook niet bevorderlijk voor de sfeer die avond :-)
Maar dat werd s'morgens allemaal goed schoongemaakt en bovendien hoorden we dan ook dat onze zonen onderweg waren naar Brussel, dus we hebben toch nog genoten van een lekker ontspannen ontbijt aan het water.

En verder ging onze tocht naar het zuiden.
Onze volgende campsite was een gokje : de Lafenis Game Campsite, vlak bij de doorgaande weg tegen Keetmanshoop.
Het bleek er best leuk. De eigenaar heeft een passie voor westerns en de hele campsite was dus in dat thema ingericht. Douches gescheiden voor c"owgirls en cowboys" bijvoorbeeld ..... :-)
En het zwembad was super. Dus wij auto stilgelegd, zwemgoed aan en direct nen deugddoende duik gemaakt.
Nadien heeft Peter een super-maaltijd gefixed voor ons en hebben we nog een zalige avond gehad op onze tussenstop.

Na alweer een paar honderd kilometer rijden (jaja, we hadden nu verplichtingen en moesten steeds verder naar het zuiden) zaten we aan de Zuid-Afrikaanse grens, aan de oever van de Oranjerivier. Na een mooie rit door het wijdse berglandschap aan de grens, kwamen we bij prachtige wijngaarden en vonden het Norotshama River Resort (met campsite).
Gelegen op een groot domein tussen de bijhorende wijngaarden (eet-druiven) en mooi op de oever van de rivier was het hier zalig toeven.
We kregen een mooie kampeerplek en hebben heel de namiddag in een stoel aan het zwembad gezeten, een lekkere gevulde croque gegeten en nog eens een boek gelezen (dàt was lang geleden).
s'Avonds een zalig kampvuur gemaakt en onze dag kon weer niet stuk.

Zonder problemen de grens over, en dan zaten we natuurlijk weer in Zuid Afrika : nog 800 km tot Kaapstad.
Op zoek naar een kampeerplek s'avonds bleek er in de buurt van het stadje Garies niet veel beschikbaar en uiteindelijk besloten we, na een rit over een lange zandweg door de bergen, gewoon een oprit van een boerderij op te rijden en te vragen of we daar op hun erf mochten overnachten.
En zo kwamen we terecht bij Jan en Lenie Boonzaaier. Een bejaard koppel dat al een eeuwigheid in deze bergen woont en schapen kweekt. Ook Jan z'n ouders hadden op deze boerderij gewoond. Echte Zuid-Afrikaners dus !!
We werden heel gastvrij onthaald met een tas rooibos-thee in de keuken en na een gezellig gesprek in half nederlands/half zuif-afrikaans (ze konden geen engels), mochten we onze daktent openzetten op hun erf.
Die avond hebben we ons potje cowboy-eten (bonen in tomatensaus - spek - patatjes) gekookt in hun ouderlijke huis, dat al jaren leegstond en waar nu de schapen geslacht werden.
Dat was een hele rare ervaring : koken in een kamer waar de haken aan het plafond hangen en waar nog een beetje de weeë geur van een slachthuis hing.
Maar wel een leuke ervaring en onze gastfamilie was heel bezorgd voor ons, dus we kwamen niks tekort.
Het werd er wel heel koud, zo hoog in de bergen (de winter is in aantocht in Zuid Afrika), dus we sliepen die nacht met dikke sokken aan :-)
Onze gastvrouw Lenie was een groot fan van Hollandse tulpen, dus we beloofden haar een aantal bollen op te sturen vanuit Belgie om op haar hoeve te proberen (moeilijk, want het is daar een hard, droog gebergte).

En dan reden we verder de laatste paar honderd km naar Kaapstad, waar enkele vrienden ons opwachtten met een heerlijk "poikie" (typisch zuid-afrikaans stoofpotje, klaargemaakt op het vuur in een gietijzeren driepikkel).
We genoten van de open haard, want ook in Kaapstad was het inmiddels vrij koud aan het worden s'avonds.

Op onze laatste dag hebben we onze geliefde Landrover weer ingeleverd (met pijn in mijn hart, écht waar !) in Hout Bay.
Ze (het is een vrouwke) had ons 8000 km door Namibie en Botswana gevoerd zonder enig probleem. Slechts één platte band en op het einde een constant eigenaardig piepgeluidje in de motor, maar verder heeft ze ons geen problemen bezorgd.
Over gravel, door het losse zand, door het water, over harde wasbord-wegen, door de modder, dwars door alle nationale parken : nooit heeft ze ons in de steek gelaten.
Ik moest bijna een traantje wegpinken :-)
Maar thuis stond onze eigen witte Defender "Jack" op ons te wachten voor de volgende trip, dus dat was wel een troost.

We hebben nog een paar uurtjes aan het strand van Hout Bay gezeten, nog wat over en weer gebeld met onze luchtvaartmaatschappij (ivm die aswolk natuurlijk) en s'avonds zijn we nog lekker Italiaans gaan eten, maar dan was het definitief over : we moesten weer naar Belgie.

Gelukkig gingen onze vluchten gewoon door. Tot de laatste uren voor vertrek zag het er nog naar uit dat we misschien zouden vastzitten in Kaapstad (was natuurlijk eigenlijk ook geen probleem :-) maar uiteindelijk zijn we stipt vertrokken en zijn zonder probleem via Abu Dhabi thuisgeraakt !

En het weer hier in Belgie was heerlijk, dus we hebben nog niet geklaagd !

Volgende keer meer nieuws over ons volgend vertrek !

Hopelijk hebben jullie (ondanks alle blog-vertragingen en problemen met de foto's) toch nog kunnen genieten van onze avonturen.

Link naar de foto's :
http://
picasaweb.google.com/107639105238694102532

Dikke kus
xxx
Edith en Peter

Brandberg White Lady Lodge in Uis

En verder gaat onze tocht !
Ons kust-verblijf in Swakopmund en Walvis Bay was heel verfrissend. Het deed goed om efkes aan de kust te zijn.

En voordat we weer het binnenland inreden, hebben we nog een hele tijd de kustweg langs de wilde Sceleton Coast gevolgd.
De kust hier is heel verlaten, het strand groot en leeg, de golven wild en de stromingen onvoorspelbaar, net zoals de Atlantische kust overal is.
De weg hierlangs is eenzaam en wordt langzaam smaller en smaller, tot alleen nog 4x4 voertuigen en verwoede vissers verderkunnen.
En zo gaat het nog honderden kilometers verder tot aan de grens met Angola.
Het laatste stuk kust is volledig onbereikbaar en alleen te bezoeken vanuit de lucht. Daar zwerven alleen watervogels, zeehonden, jakhalzen en een enkele hyena op zoek naar voedsel over het strand.
Een van de weinige verlaten plekken op aarde dus. Ongelooflijk.
Het ligt daar ver weg ook vol scheepswrakken op het strand, de mist komt er heel snel en ondoordringbaar opzetten en direct naast de kust begint het barre woenstijnlandschap.
Geen wonder dat de vroegere schipbreukelingen op het land ook niet konden overleven. Als ze weg wilden van het verlaten wilde strand, konden ze niet anders dan de woestijn inlopen om daar van honger en dorst te sterven. Wat een land !

Natuurlijk konden wij zover niet rijden (en niet geraken), maar we hebben toch even kunnen proeven van de prachtige verlaten stranden en de wilde, oorverdovende branding.
En ja, er lag één scheepswrak op onze weg. Indrukwekkend om te zien hoe de hoge golven beukten tegen het oude wrak, dat daar al jaren lag te vergaan op het strand.

Maar we moesten verder : landinwaards, richting Uis naar de Brandberg White Lady Lodge.
De tocht was onverwacht warm deze keer. Verdacht warm.
Het eerste stuk ging door het lange woestijnlandschap langs de kust. Het duurde een hele tijd vooraleer we in het lege, platte landschap in de verte de eerste bergen begonnen te zien.
En het werd almaar warmer en warmer. Zo hadden we het nog niet meegemaakt.
Ergens in de verte begon de lucht ook donker te worden en er kwam een harde wind opzetten.
Plots zagen we recht naast ons, tegen de bergen op de achtergrond, het zicht vertroebelen door een grote bruine wolk.
Het bleek een enorme (zand ?)storm te zijn die zich langzaam van links naar rechts verplaatste, maar ook langzaam in onze richting.
En de hete wind en het zand joegen tegen onze auto. En het werd maar warmer en warmer.
Iedereen zat in de auto te zweten en te plakken, half in slaap van de hitte.
Ik kon niet anders dan gas geven en hopen dat we niet in de storm zouden terechtkomen. We zaten natuurlijk weer op een gravelweg, dus we moesten blijven oppassen en konden geen hoge snelheid aanhouden.
Dat was een spannend uurtje !
Maar uiteindelijk waren we de storm voor en zagen we hem achter onze auto over de weg jagen. Je kon de andere kant van de vallei niet meer zien. OEF !

Na een tankstop en nog een prachtrit langs een mooie weg rond de hoge Brandberg (de hoogste van Namibie) kwamen we uiteindelijk aan bij de prachtige White Lady Lodge.
De lodge/campsite ligt aan de voet van de berg, met een schitterend uitzicht op de omgeving.
Het is hier dat tijdens het droge seizoen de beroemde en zeldzame woestijn-olifanten ronddolen (ook op de campsite !).
Spijtig genoeg waren we een maand of 2 te vroeg, dus geen olifanten in de buurt.
Maar de lodge was zo schitterend gelegen (mét 2 leuke zwembaden) en de ontvangst was zo sympathiek, dat we heel tevreden waren.

Het was ook daar dat we 2 belangrijke beslissingen hebben genomen.
Ten eerste zouden we nu eens twee nachten in een bungalow slapen (een voor ons en een voor de jongens) en ten tweede zouden we nadien niet meer verder naar het noorden rijden.
De zware rit van die dag had ons doen besluiten dat we toe waren aan een paar dagen platte rust vooraleer onze zonen weer naar Belgie zouden vertrekken.
Het Etosha-park (nog een lange rit naar het noorden en weer terug) zouden we schrappen op onze reis. Dat houden we voor de volgende keer (die zeker komt)!

Zo gezegd, zo gedaan. Wij dus 2 sympathieke bungalows geboekt : heel mooi gelegen tussen het groen en genoten van 2 deugddoende dagen aan het zwembad met zicht op de prachtige natuur aan de voet van de Brandberg.
Bovendien was ontbijt en diner inbegrepen, dus we mochten ons kampeermateriaal voor een keertje ingepakt laten.

En op onze eerste ochtend zagen we plots een bekend geel autootje de campsite afrijden : het Fiatje van onze 2 jonge Duitse vrienden, die we weken tevoren in Zuid-Namibie hadden leren kennen.
Het was een blij weerzien, een leuke kennismaking met Jens en Robbe en de twee leuke Duitsers besloten nog een dagje te blijven en met ons een paar pintjes te verzetten aan het zwembad.
Ze hebben uiteindelijk ook een bungalow gehuurd aan een kortingprijsje en we hebben een zalige namiddag/avond doorgebracht met babbelen, zwemmen en niksen.

We hadden ook regelmatig het gezelschap van een klein tam "stokstaartje" (soort intelligent knaagdiertje, beter bekend als meerkat). De Discovery-kijkers onder ons kennen deze diertjes ook van het programma "Meerkat Mansion".
Dit kereltje was zeer zwaar gewond gevonden in de lodge. Hij had een gebroken heup en verlamde staart. Na veel liefde en verzorging was hij nu tam geworden en liep rond door de tuin, langs het zwembad, in de bar en het restaurant.
Hij was nog steeds niet 100 % genezen, zat nog in het verband en zou nooit meer op zijn achterste pootjes kunnen staan, maar hij kwam wel dapper overal en bij iedereen een goeiedag zeggen en was werkelijk schattig en onweerstaanbaar.
Ook slaagde hij er nog steeds in om op de bergen in de buurt te klimmen. Dapper beestje :-)

Jens heeft nog een (kleine) berg beklommen, Robbe dreef constant in het zwembad en wij hebben genoten van de rust. En van een lekker diner s'avonds (mét grappig muziek-optreden van het personeel). Meer moest dat niet zijn !

Klein minpuntje : een enorm onweer s'avonds ! Maar de bliksem was zoooo spectaculair dat we er helemaal door gefascineerd waren. Bovendien was hier in drie maanden geen druppel regen meer gevallen, dus iedereen in de lodge was compleet happy. Wie zijn wij dan om te klagen over een warme regenbui in een droog land. We hebben de bui zien passeren vanop het bungalow-terraske van onze Duitse vrienden en dat was erg gezellig. s'Nachts kwamen er nog vrolijke locals door de plassen gereden met hun pickups (om de regen te vieren), dus alleman content :-))

Dit was een van de laatste dagen samen met onze zonen.
De afdaling naar Windhoek en de luchthaven moest beginnen, dus we moesten langzaam weer verder.

Maar da's voor volgende keer :-)

Link naar de foto's :
http://
picasaweb.google.com/107639105238694102532

xxx
Edith, Peter, Robbe en Jens

Swakopmund aan zee

Hallo allemaal !
Onze ervaringen in de Sossusvlei en de duinen waren een van de hoogtepunten van onze Namibie/Botswana reis, maar er was nog zo veel te zien.
Dus wij alles weer ingepakt en vertrokken richting kust.
Het zou superdeugd doen om de zee eens te zien !
De rit was lang, héél lang !
In het begin was het nog heel mooi, met veel overtochten door bergpassen en langs canyons en droge rivierbeddingen.
Maar de laatste 200 km gingen recht (maar dan ook letterlijk RECHT) over een lange, lange gravelweg (niet altijd in even goede staat), dwars door het laatste en platste stuk van de Namib Desert.
We hebben dus een hele namiddag gereden, tot het langzaam donker begon te worden en iedereen eigenlijk echt wel klaar was om het kamp op te slaan.
Het laatste stuk was doodvermoeiend, maar we kregen als beloning de mooiste zonsondergang van de hele reis. Moeilijk te beschrijven hier !
En de ondergaande zon recht voor de auto is zeer moeilijk om te rijden, dus voor mij was het extra vermoeiend.
Maar toen het al helemaal donker was, zagen we in de verre verte de havenlichtjes van Walvis Bay opdoemen. We waren der bijna !
Toen we dan eindelijk rond een uur of 8 in Swakopmund aankwamen, konden we ons kamp opslaan op de luxueuse campsite Alte Brucke.
Erg grappig, want het is eigenlijk een aaneenschakeling van prachtige grasveldjes met een stenen gebouw erbij met een prive badkamer, toilet en barbeque.
Robbe dacht eerst werkelijk dat we een hotelkamer hadden, maar het bleek alleen een badkamer te zijn, waarnaast we mochten kamperen.
We konden de branding van de kust horen van aan onze kampeerplek, dus dat was wel leuk. Maar de frisse zeelucht was s'avonds ook best pittig en we moesten allemaal nen dikke sweater aandoen omdat we de hete warme woestijnlucht nog gewoon waren.
Effe aanpassen geblazen ! Maar wel lekker geslapen met de zee op de achtergrond. Schitterend !

De volgende ochtend stond er al direct een mooie tocht op het programma.
We hadden een uitstap geboekt op een catamaran en dat was echt de moeite.
Om 8 uur s'morgens werden we met een taxi opgehaald en naar de haven van Walvis Bay gebracht.
Eenmaal aan boord, werden we getrakteerd op koffie en een borreltje. Voor ons enkel koffie zo vroeg op de morgen, maar Robbe en Jens hebben natuurlijk de borrel geproefd he !
Ook een grote plaatselijke zeehond en een massa pelikanen en aalscholvers bracht een bezoek aan de catamaran tijdens het uitvaren.
Onderweg werden we verwend met zicht op veel grote en kleine dolfijnen en een grote lawaaierige kolonie zeehonden.
We zagen ook nog veel oude en nieuwe oester-banken, heel oude schepen en een booreiland in herstelling.
Het rondvaren alleen al was super-relax. Zo'n catamaran vaart heel zacht. Er is veel plaats en de netten vooraan (om in te liggen) zijn zalig.
Zo zou ik wel een wereldreisje kunnen maken : op een catamaran van het ene eiland naar het andere. Maar da's voor ne volgende keer he ;-)))

En dat was nog niet alles : na enkele uurtjes werden we getrakteerd op een paar glaasjes bubbels en een schotel lekkere hapjes en oesters (!).
Nu ben ik nooit fan geweest van oesters, maar die dag heb ik ze eindelijk leren appreciëren.
Gesmuld hebben we ! En genoten van onze prachtige uitstap in de Walvis Bay. De foto's zijn wel duidelijk he :-)))

Die namiddag natuurlijk weer voldaan naar onze campsite teruggekeerd, een beetje huishouden gedaan (waskes en plaskes moeten natuurlijk ook gebeuren) en dan zijn we ne "sundowner" gaan drinken aan het strand.
Vlak bij onze campsite vonden we de Tiger Reef Beach Bar : een leuke coole piratenbar vlak op het strand. En daar hebben we dan genoten van een pintje bij de zonsondergand op de Atlantische Oceaan :-)
Het leven kon slechter zijn he.
Alleen : in de loop van de namiddag bleek dat onze uitstapke op de zee zo zijn gevolgen had. Door de lekkere zeewind hadden we de felle zon niet zo gevoeld (en dan ook niet gesmeerd), dus Robbe en Peter, maar vooral Jens, begonnen langzaam maar zeker een vuurrood kleurtje te ontwikkelen.
Vooral hun voorhoofd en neus waren er erg aan toe. Dat zou nogal een zicht worden de komende dagen !
Ik had gelukkig mijn eeuwige petje op, dus ik ben gespaard gebleven van een rode neus, oef !

Er stond ook nog een etentje met Ellen en Vincent op het programma. Ellen is een Belgische die al jaren in Namibie woont en Vincent (Namibier) is haar vriend. We hadden hun gegevens hier in Belgie gekregen en hebben eerst via email kennis gemaakt en dan uiteindelijk in Swakopmund afgesproken.
Die avond zijn we dan met z'n allen gaan eten bij Kucki's Pub. Het was een gezellige avond met de spontane Ellen en haar Vincent, die gids is en leuke verhalen over zijn ervaringen in de bush kon vertellen. We hebben goed gelachen en smakelijke verhalen over Belgie en Namibie verteld.
Robbe en Jens hebben geproefd van springbok, oryx en struisvogelvlees, dus die wisten ook wat te doen.
De avond eindigde in de bar met frisse pintjes en een lekkere Amarula (mijn favoriet : een soort Baileys maar dan met een zuid-afrikaans fruitsmaakske).

Maar nachtbrakerij was er niet bij, want wij moesten de dag nadien ons kamp alweer opbreken en nieuwe horizonten opzoeken.
Een ritje langs de woeste Sceleton Coast en dan landinwaards naar de prachtige streek van de Brandberg.

Maar da's voor het volgend verslag he !

Link naar onze foto's :
http://
picasaweb.google.com/107639105238694102532

xxxx
De vier musketiers

Sossusvlei in de Namib Desert

Onze rit van Dusternbrook naar Sossusvlei zou lang worden, dat wisten we op voorhand. Maar we hadden gekozen voor ruwe binnenwegen met prachtige uitzichten, dus we hebben ons geen moment verveeld.
Voor de jongens was het hun eerste autorit in de volgeladen jeep, maar ze vonden het prachtig. Jens was nog een beetje moe en vol stress door zijn drukke job, maar langzaam begon het vakantiegevoel wel door te dringen.
Uiteraard was er onderweg veel te zien : van het ene prachtige landschap naar het andere. En natuurlijk de spanning van het rijden op onverharde wegen. Voor Peter en mijzelf was het ondertussen al dagelijkse kost, maar met de twee jongens derbij was het extra plezierig.
We hadden gepland om langs de beroemde "Spreedshoogte" te rijden en dat hebben we ons niet beklaagd.
Spreedshoogte is een hoge bergpas die niet toegankelijk is voor vrachtwagens, caravans, mobilhomes en aanhangwagens, want het gaat over een afdaling van maar liefst 23 procent, op onverharde weg met veel haarspeldbochten.
Het omhoogrijden viel al bij al goed mee, en de aankomst op de top was werkelijk on-ver-ge-te-lijk !! Alle 4 tegelijk slaakten we een kreet van verbazing toen we op het hoogste punt kwamen en het uitzicht zagen.
Honderden kilometers ver konden we zien : de hele Namib Desert zagen we onder ons, zover we konden kijken. Een ongelooflijke ervaring. Nog nooit zo'n vergezicht meegemaakt.
En dan kwam de afdaling. Ik moest toch even slikken toen ik zag hoe stijl 23 % wel is. Ik kon het steile kronkelweggetje onder mij zien draaien en keren tot helemaal beneden in de vallei diep onder ons.
Heel langzaam lieten we de jeep voortkruipen en afdalen. Tegen 10 km/u ! En vooral geen koppeling aanraken, want dan wordt de auto stuurloos !
Eventjes was er nog een korte steile stijging en dat haalden we net niet (te hoge versnelling), dus we moesten enkele meters steil terug achteruit (langs een diep ravijn) en dan weer langzaam in eerste versnelling naar boven.
Daarna weer constant supersteil naar beneden met spannende momenten in elke korte draai.
Maar we hebben het met vlag en wimpel gehaald. Onze jeep en ik (al zeg ik het zelf) hebben het super gedaan en ik gloeide van de adrenaline.
En iedereen natuulijk een zucht van verlichting toen we beneden weer op vlak terrein kwamen. Het was nog nooit zo stil geweest in den auto haha !

De rit ging verder en langzaam maar zeker kwam de Namib Desert in zicht.

Onderweg een verplichte tussenstop in het "dorpje" Solitaire. Eigenlijk is dit kleine gehucht wereldberoemd om zijn verse appeltaart.
Het gaat om een oud benzinestation (zonder diesel !) met een oude warme bakkerij. Daar besloot een man ooit om appeltaart te gaan verkopen en sindsdien stopt iedereen daar om te proeven.
En, hoewel we dachten dat het wel een toeristen-val zou zijn, moeten we toegeven dat de appeltaart en de koffie overheerlijk waren.
We hebben ook nog snel wat inkopen gedaan in het plaatselijke winkeltje (ons avondeten he !) en dan konden we weer verder.

Toen we bijna in Sossusvlei waren aangekomen, kwamen we onderweg nog een zwaar ongeval tegen. Een "bakkie" (pickup-jeep) lag op zijn dak en er waren twee zwaar gewonden. Het was gebeurd op een kaarsrechte gravelweg.
Zo zie je maar dat hardrijden op onverharde wegen nooit veilig is. Een terechte waarschuwing voor iedereen die naar Nambibie afreist : overmoed en hoge snelheid op gravelwegen is levensgevaarlijk, zelfs voor zeer ervaren chauffeurs (het was een auto van een locale lodge). Er liepen op die moment zeer veel impala's naast de weg, dus het is niet onwaarschijnlijk dat de chauffeur heeft moeten uitwijken voor een plots overstekend dier.
Vooral impala's en wrattenzwijnen kunnen heel onverwacht en vlak voor de auto uit de struiken en het hoge gras de baan oversteken. Altijd, en zeker ook s'nachts, een levensgevaarlijke situatie.
Gelukkig hadden wij onze goeie ouwe Defender goed onder controle en kenden we onze limieten qua snelheid en plotse manoeuvers.
We hebben dus nooit een probleem gehad. Dat wou ik maar even melden voor de ongerusten onder u :-)))

Enfin, enkele uurtjes kwamen we dan eindelijk aan op onze bestemming : Sossusvlei, de poort naar de prachtige en wereldberoemde duinen.
We hadden de officiele campsite binnen in het nationale park geboekt en dat was een heel goed idee.
De campsite was enorm groot, prachtig gelegen midden in de woestijn en voorzien van alle comfort (mét zalig zwembad).
Die avond hebben we ons kamp geïnstalleerd, pannekoeken gebakken, een vuurtje gemaakt en in slaap gevallen bij het prachtige gehuil van de ontelbare jakhalzen in de buurt (die kwamen schuchter, maar heel nieuwsgierig tot op de campsite).
We moesten vroeg naar bed, want we moesten de ochtend nadien zéééér vroeg uit de veren.

En, nog vergeten te melden, bij aankomst op de campsite hadden we ook onze eerste (en enige !) platte band van de hele reis.
Alle (mannelijke) krachten werden gebundeld en in no-time was den band vervangen.
Ikke kijken, commentaar geven en fotookes pakken natuurlijk. Wat dachten jullie !

We hadden het idee om de duinen (op nog 65 km van de campsite) niet met onze eigen jeep te bezoeken, maar onder begeleiding van een gids met vervoer uit een locale lodge.
En dat hebben we ons niet beklaagd.
Om 04.15 uur s'morgens werden we aan onze kampplaats opgehaald en reden we de zonsopgang in de duinen tegemoet.
Dat is het voordeel van kamperen op de nationale campsite in het park : je hebt al toegang vooraleer de rest van de toeristen toekomen. Die mogen pas binnen om 06.00 uur :-))
Tijdens de rit maakte het pikdonker langzaam plaats voor een trage, schitterende zonsopgang.
We reden nog door (in 4x4 door het diepe zand) tot de "Big Daddy", één van de hoogste duinen.
Toen we te voet de duinen beklommen (we waren daar helemaal alléén : schitterend), kwam de zon net boven de horizon piepen en konden we de duinen langzaam zien veranderen van bruin naar het mooiste rood en oranje ! Een onwerkelijk en adembenemend zicht.
De beklimming was niet te onderschatten (300 meter) en we waren allemaal pompaf toen we boven waren, maar wat een uitzicht !
Ik moest even gaan zitten en viel prompt bijna achterover weer naar beneden langs de andere kant met mijn benen de lucht in. Schoon zicht : iedereen kwam niet meer bij natuurlijk !
Jens en Robbe zijn dan op hun buik naar beneden geschoven met daarna natuurlijk broeken vol zand. Wij iets deftiger met alleen schoenen vol zand !

Onderaan de grote duin lag dan "Deadvlei" : een dode vallei met resten van oude dode bomen. Heel soms, bij hevige regenval, stroomt de rivier nog tot hier, maar dan loopt de rivier weer dood tegen de duinen en dan zinkt het water weer snel in het zand. Vandaar de naam "Deadvlei". Een buitenaardse omgeving met een prachtige eeuwenoude geschiedenis.
En de duinen lopen nog honderden kilometers verder tot aan de Atlantische Oceaan. Een gedachte die moeilijk te vatten is.

Na het aanschouwen van al dat moois en al dat geklim en gedaal, kwam de zon al heel hoog (en kwamen de andere toeristen met bosjes aan) en hadden wij natuurlijk GROTE honger.
Bij het georganiseerde uitstapje hoorde ook een ontbijt.
Wij dachten dat we een bekerke koffie en een verlepte sandwich gingen krijgen, maar dat bleek helemaal verkeerd gedacht.
Onze gids zocht een mooi plaatsje met een tafel en een bank, haalde een hoop bakken uit zijn jeep en begon prompt een uitgebreide ontbijt-tafel te dekken.
Een hotel-ontbijt was er niks tegen : cornflakes, fruit, broodjes, fruitsap, koffie, thee ... Mét echte borden, bestek, ... en een echt tafelkleed.
We hadden eventjes een echt lodge-gevoel. Beetje luxe kan geen kwaad he !
En onze gids bleek nen oprecht toffe kerel : hij was ook blij om even met "gewone" mensen op stap te zijn, in plaats van met zijn eeuwige saaie sjieke hotelgasten.

Tijdens ons ontbijt kregen we nog het bezoek van een brutale jakhals en een massa brutale vogeltjes. Mooi voor op de foto's, maar eigenlijk spijtig, want dankzij de toeristen worden al deze dieren op den duur echte schooiers die geen moeite meer doen om zelf eten te zoeken. Zonde !!

Vol met indrukken en ervaringen (maar wel al moe van het vroege opstaan) werden we nadien weer afgezet aan onze campsite.
Dan zijn we maar met z'n allen de rest van de dag aan het zalige zwembad gaan liggen en hebben lekker niks meer gedaan met de nodige cola en pintjes. Ook heel plezant, want het was ondertussen zééér warm en droog, zo midden in de woestijn.
Een kleine "Sand Devil" (soort windhoos van zand) verstoorde eventjes de rust en gooide al Jens z"n papieren in het rond, maar voor de rest hebben we genoten van een zalige namiddag.

Tegen de avond stak er weer een droge woestijnwind op, waardoor de (toch wel gevaarlijke) schorpioenen en de vele zwarte kevers uit hun holletjes kwamen. Proberen fotookes van te maken, toch wel goed oppassen en schoenen zeker niet laten buiten laten staan was de boodschap :-)

Voldaan zijn we in onze (dak)tenten gekropen, want de volgende morgen zouden we weer vertrekken, richting kust deze keer.
We waren allemaal zeer benieuwd om de zee eens te zien in Namibie. Eerst woestijn en veel zand en dan de zee en veel water : goei vooruitzichten !

Link naar de foto's :
http://
picasaweb.google.com/107639105238694102532

Volgende keer meer nieuws
xxx
Edith en Peter (en Robbe en Jens)

Met Jens en Robbe in Dusternbrook Guest Farm

Vervolg van ons verslag van 5 april vanuit Windhoek.

Na het horen van de vertraging van onze twee zonen, zijn we dan maar met ons tweetjes vertrokken uit Windhoek en hebben ons geïnstalleerd in de mooie Dusternbrook Guest Farm op een uurtje rijden van de hoofdstad.
We hadden op voorhand enkele nachtjes camping op deze farm geboekt omdat het een mooie gelegenheid was voor de jongens om een beetje uit te rusten (mét zwembad) van de vliegreis en alvast een mooi stukje Namibie te zien.

Dusternbrook is een van de oudste farms van Namibie en ligt op een prachtig groot terrein. Om ernaar toe te rijden moet je eerst 18 km langs gravel-wegen (onderweg enkele poorten openen en sluiten)en een paar keer door een riviertje. Onderweg zijn er ook al veel dieren te zien (vooral veel wildebeesten, impala's en bavianen).
Op het domein leven ontelbare dieren en het hoofdgebouw ligt hoog op een berg, zodat je s'avonds vanop het grote balkon een prachtig zicht hebt op de vallei en de rivier waar de dieren komen drinken. Ook de zonsondergang is onvergetelijk.
We hebben de eerste nacht dan maar zonder onze zonen doorgebracht en alvast de kampeerplek in orde gebracht (schitterende campsite onder een immense boom).
s'Avonds hebben we in het restaurant gegeten en ook s'morgens hebben we het ontbijt voor de verandering eens niet zelf klaargemaakt). Doet wel eens goed : zo'n ontbijtbuffet met alles derop en deraan, samen met een goed bord spek en eieren :-)

En dan was het zover : eindelijk konden we onze zonen ophalen op de luchthaven. Het duurde nog een hele tijd voor ze buiten kwamen, want Jens had beloofd een "sloef Belga" voor mij mee te brengen, maar hij had maar liefst vier (4 !) sloefen bij en geraakte er niet mee door de douane. Gevolg : moeder moest bijbetalen vooraleer ze onze zoons "loslieten".
Maar eind goed al goed : eindelijk konden ze dan toch in onze auto stappen en aan hun vakantie beginnen.

Ze waren zeer onder de indruk van de rit naar Dusternbrook en hebben genoten van een eerste deugddoende duik in het zwembad, een diner in het restaurant en hun eerste nachtje kamperen (mét kampvuur).
Die namiddag hebben we ook nog een rit gemaakt door het domein en alvast veel dieren gezien ! Ook hebben ze de plaatselijke cheetah (jachtluipaard) mee kunnen voeren en uit wandelen nemen. Deze cheetah had als kleintje een ongeluk gehad en verloor daarbij een van zijn achterpoten.
Nu wordt het dier in de farm liefdevol verzorgd en opgevoed. Maar het blijft een wild dier en heeft scherpe klauwen, dus een lange broek was verplicht. En niet zonder reden : een van de verzorgers werd hardhandig door de cheetah geknuffeld en hield er een volledig opengescheurde broekspijp aan over.
Toch indrukwekkend om zo'n prachtig dier van dichtbij mee te maken en te zien hoeveel snelheid het nog kan maken, zelfs met 3 poten.

De ochtend na de eerste kampeernacht bleek dat Jens met zijn 1.92 m toch iéts te groot was voor het kleine festival-tentje en we hebben dus besloten hem toch maar in de tweede daktent te laten logeren. Robbe was super-tevreden in zijn tentje, dus dat was geen probleem.
Na een lekker ontbijt (alweer aan het buffet van het restaurant van Dusternbrook) zijn we dan vertrokken naar een van de hoogtepunten van onze reis : Sossusvlei met de schitterende duinen van de Namib Desert.

Meer hierover in mijn volgend verhaal :-)

Link naar onze foto's :

http://
picasaweb.google.com/107639105238694102532

xxx
Edith en Peter (én Robbe én Jens)

Rechtzetting !!!!!

Beste allemaal !
De verhalen zijn bijna klaar en morgen (zaterdag) begin ik aan de race om alles hier op te krijgen.
Er stond een foutje in de link naar de foto's (het laatste cijfertje ontbrak) !
Dit is de enige echte juiste link :

http://
picasaweb.google.com/107639105238694102532

xxx
Edith en Peter

Link naar onze foto' !!!

Beste vrienden !
We zijn weer thuis, maar de reisblog wordt deze week aangevuld.

Link naar de bijhorende foto's :

http://
picasaweb.google.com/107639105238694102532

Alle verhalen worden deze week nog geplaatst !

xxx
Edith en Peter

Tja .... nieuws maar nog geen vol verhaal

Hallo allemaal !
Lang niets meer van ons gehoord ... we weten het ! De verhalen staan klaar en ook de foto's. Maar Afrika is niet de ideale plek om een reisblog bij te houden en zeker niet als er steeds gekampeerd wordt.
Maar ... morgen zijn we thuis (voor een week of 3) en dan krijgen jullie het hele verhaal met een goeie link naar de foto's, want die kunnen hier nog steeds niet ge-download worden.
Dus binnenkort vééél leesvoer !
Kan alvast melden dat de zonen uiteindelijk goed zijn aangekomen, zich reuze hebben geamuseerd en weer (met de nodige strubbelingen door die aswolk) veilig thuis geraakt zijn.
Ook wij zijn aan al het gedoe ontsnapt, want onze vluchten vandaag gaan gewoon door.
Dikke kussen
xxx
Edith en Peter (vanop de luchthaven van Abu Dhabi om 02.00 s'nachts)

Meer nieuws uit Windhoek

En hier zijn we dan NOG maar eens, sinds gisteravond.
Vanmorgen zijn we bezig geweest met de voorbereiding van de aankomst van onze zonen : inkopen doen (cornflakes en zo van die dingen) en nog 2 extra festival-tentjes (want we hebben besloten dat we ze toch maar niet samen in een daktent zullen steken). Dan zijn we toch wel efkes bezig geweest met het testen van de tentjes. Het zijn zo van die wonderbaarlijke ronde tentjes die je kan opengooien (een mirakel), maar het dichtvouwen is een avontuur op zich. We zijn hier toch een uurke bezig geweest met het ontcijferen en dubbelplooien in alle richtingen (tot groot jolijt van de andere hotelgasten), vooraleer we het weer in elkaar geplooid hadden gekregen.
Dan zijn we nadien met een taxi efkes Windhoek-centrum gaan verkennen, maar daar was niet veel te beleven. Eigenlijk is Windhoek een groot 'dorp" verspreid tussen de bergen, met een klein centrum, waar weinig te zien is. Bovendien is ALLES hier gesloten op paas-maandag, dus we waren rap rond. Een winkel was open en daar hadden ze wel schoon dingskes, dus we hebben oa een velleke van een springbok gekocht voor in onze living :-))
Enfin, we waren rap terug in ons hotelleke en het begon dan ook nog te regenen. Hier groot feest voor iedereen, want Namibie is superdroog, dus elke extra regen is heel welkom. Wij verbaasd en iets minder content, maar allee, als de mensen hier blij zijn, kunnen wij ook niet moeilijk gaan doen he. Dus hebben we maar een goe filmke gekeken in onze kamer en een siestake gedaan.
S'avonds hebben we onszelf getrakteerd op een Portugees restaurantje en toen kregen we het bad news : de vluchten van onze zonen zijn met 24 (VIERENTWINTIG) uur vertraagd.
Dus ze moeten vannacht in Munchen overnachten, dan morgenvroeg naar Johannesburg vliegen en, omdat er s'avonds geen verbinding meer is met Windhoek, moeten ze ook in Johannesburg weer overnachten. Ze komen hier dus exact een dag later aan.
Merde !!
Maar alles is op kosten van de luchtvaartmaatschappij, dus op het moment dat ik dit zit te schrijven, zitten ze gezellig en lollig met z'n twee het buffet van hun 5-sterrenhotel leeg te eten.
Wij natuurlijk in het begin flink zenuwachtig en ik heb de mens van SouthAfrican Airlines in Munchen mijn gedacht eens gezegd over den telefoon, maar dat helpt natuurlijk niet (het vliegtuig is defect), maar het lucht wel efkes op hahahaa

Enfin, we zullen onze plannen voor de komende dagen hier een beetje moeten aanpassen, maar dan is het maar zo. Dat komt allemaal wel in orde.
Eerst de mannen hier veilig en wel ontvangen. Woensdag dus !!
We houden jullie op de hoogte he !
xxx
Edith en Peter

Pech met de foto"s

Ja, beste mensen, onderstaande 2 lange verhalen zijn spiksplinternieuw. Alvast veel leesgenot. MAAR... er is bij onze blogger blijkbaar intern een probleem en nu (nu we hier ideaal internet hebben) kunnen we weer geen foto's in onze berichten zetten.
Zodra we kunnen, zetten we de foto's erbij !
xxx

Van Rundu via het Waterberg Plateau naar Windhoek

Hier zijn we nog een keer.
Jullie zullen gezien hebben dat er deze keer twee verslagen ineens op de blog staan. Dat komt omdat we nu onderweg alles schrijven en dan, als we internet tegenkomen, alles ineens op den blog zetten. Maar dan hebben jullie ook ineens vééél te lezen he.
Ons verblijf in Rundu was heel relax en na 2 nachtjes waren we klaar om weer “on the road” te gaan. Het is leuk om ergens te blijven, maar het zaligste aan deze reis is het rondtrekken, het genieten van de voorbijglijdende landschappen, het gevoel van vrijheid en de nieuwsgierigheid naar wat er gaat komen.
Zo ging het dus van Rundu naar Grootfontein, zo’n 200 km zuidwaards. We vonden er de Bush-Baby Lodge en Campsite. Toen we het domein opreden, moesten we eerst 4 km door hun bush rijden en toen er plots een open vlakte verscheen, stond die vol met impala’s, gnoe’s (blue wildebeest) en nog een hele kudde met een soort gemsbokken of springbokken. Heel knap om te zien. We hebben er foto’s van genomen, met de “grote” camera, maar die bestanden zijn zo groot, dat we ze onmogelijk hier kunnen downloaden. Jullie krijgen hier dus alleen fotookes met het kleine toestelleke. Maar toch ook nie slecht he.
We kregen een mooie kampplek, alweer midden in de bush, maar toen sloeg het weer ineens om. Net toen we onze daktent open hadden gezet, begon het te waaien, te onweren en ongelooflijk hard te regenen. Het onweer hier kan ontzettend hard en onverwacht toeslaan en dat hebben we geweten. We moesten gaan schuilen en vreesden het ergste voor onze daktent, want één kant stond nog open. Na een uurtje schuilen werd het onweer minder en begon de regen af te nemen. Wij stillekes naar onze daktent gaan kijken, maar alles was vanbinnen poederdroog !! Ongelooflijk eigenlijk hoe goed ze die tenten maken. Wij blij natuurlijk. Het is nog blijven druppelen nadien, maar we hebben onze zij-leufel opengezet en hebben nog lekker droog een kouwe pla-ke met tonijn, tomaatjes en hardgekookte eitjes gegeten. En ook héél lekker geslapen met wat gedruppel op onze tent. Nog een anekdote : er stonden verder weg ook twee Duitse vrouwen op de campsite, die vonden dat ze s”avonds wel wat muziek (auto-cd) konden spelen in de bush (Duitsers !!). Na een uurtje kregen we het op onze heupen (het is altijd zalig rustig met al die dierengeluiden daar), dus ik ging even zeggen dat ze de muziek moesten afzetten. Ik dus op mijn blote voeten door het natte gras in het donker naar die vrouwen hun tent. De muziek hebben ze afgezet, maar het resultaat was dat ik s”nachts wakkerschoot van twee SUPER-jeukende voeten. Resultaat van mijn blotevoeten-tocht : twee voeten VOL muggebeten. Maar dan echt VOL dwz zeker 40 of zo. Gelukkig hadden we Peter zijn cremeke nog, dus nu moet ik smeren he. Leve Afrika !! Goede raad : altijd, altijd muggemelk gebruiken en niet s’nachts op blote voeten door het natte gras lopen hahahaha.
Trouwens, mijn peesontsteking aan mijn pols is helemaal weg en Peter zijn houthakkers-bobbeltjes zijn ook aan het verdwijnen. No problem !!
S”Morgens was het heel rustig en droog, dus we hebben op ons gemakske alles ingepakt en zijn verder gereden. Richting Waterberg Plateau National Park. Dat beloofde een mooie tocht over zand en gravel-wegen te worden !! Eerst nog inkopen gedaan in Grootfontein (in de Spar, zoals gewoonlijk) en dat kon onze tocht beginnen. Het was werkelijk een prachtige weg. Langzaam werd het platte land ingeruild voor zachte bergen en werd de ondergrond roder en roder. Onderweg veel door de modder gereden; dat was natuurlijk het gevolg van de regen van de vorige nacht. Maar het was superleuk en de omgeving was overweldigend mooi. En dan zagen we in de verte het Waterberg Plateau opdoemen : een stuk bergketen, recht uit de grond omhoog, met vanboven allemaal rode rotsen. Prachtig !!
We vonden de kampsite die we zochten : het Bernabe De La Bat Restcamp. Dat is een staatscamping (en lodge), midden in het park. En ze organiseren rondritten door het park bij zonsondergang, dus dat hebben we voor morgen al gereserveerd.
Op de weg naar het park zijn we nog veel dieren tegengekomen : wrattenzwijntjes, een slang die de weg overstak, een stel stokstaartjes (soort knaagdiertjes die heel schattig op hun achterste pootjes gaan staan), een grote familie bavianen en af en toe een soort antiloop die de weg overhuppelde. En uiteraard overal de mooiste vogels. Niet te doen om die allemaal op te noemen.
In het park zelf, werden we op de campsite verwelkomd door nog een familie bavianen, die hier blijkbaar regelmatig de vuilbakken komen checken. Dat belooft voor de komende dagen. We zullen onze spullen (brood, autosleutels, vuilzakje,…) weer goed in de gaten moeten houden. We zien vanop onze campsite recht op de rode bergen (de zonsondergang was fenomenaal) en we horen de apen brullen in de verte. Hier leven ook neushoorns, luipaarden en jachtluipaarden.
(rest verslag)
Ondertussen hebben we in het Waterberg park een gamedrive (rondrit in open jeep met ranger) gedaan en dat was prachtig. We zijn bovenop het plateau geweest en het uitzicht was geweldig. Het rondrijden (4 uur tegen valavond) was heel leuk. Op het Waterberg Plateau is de begroeiïng heel dicht, dus dieren kijken is niet gemakkelijk, maar we hadden wel wat geluk. We stonden twee keer oog in oog met een groep giraffen, overal liepen wel verschillende soorten antilopen rond (impala”s zoals gewoonlijk, maar ook weer kudu’s en red hartebeest. Bij een waterplek zagen we ook nog een kudde buffels.
De volgende ochtend (paasweekeinde was begonnen) liep de campsite langzaam vol met Namibische gezinnen met kinderen. Het kamperen zit hier duidelijk ingebakken in de cultuur en dus bij elk lang weekend trekt iedereen er met de familie op uit om ergens te gaan kamperen. Leuk als je in een land woont met zoveel keuze om naartoe te gaan. Dat is bij ons in Belgie wel wat anders.
Wij moesten weer verder, dus nu ging het al werkelijk zuidwaards, richting Windhoek. Dinsdag moeten we onze zonen op de luchthaven van Windhoek ophalen, dus we moeten op tijd in de buurt zijn.
Onderweg (in Okahanja) hebben we nog een laatste maal inkopen gedaan en hebben we nog op een aardige campsite vlak bij de weg gekampeerd. En deze campsite had de mooiste douches/toiletten die we tot nu toe waren tegengekomen : echte pareltjes. En we kunnen ondertussen vergelijken he.
En nu : nu zitten we dus in Windhoek. Op hotel !!!!
Ik schrijf dit verslag s’avonds met WiFi op het terras aan het zwembad. En we gaan de komende 2 nachten in EEN BED slapen, met een EIGEN BADKAMER en een TV op de kamer. We leken wel kleine kinderen toen we in onze kamer binnenkwamen : “oh, een écht bed !!!”
Voila, beste mensen, tot zover de verdere avonturen van Kwik (ikke) en Flupke (Peter). Morgen gaan we een bezoekske brengen aan Windhoek-Centrum en ook 2 tentjes en een paar goei slaapmatten kopen voor onze zonen, want we hebben besloten ze toch maar niet samen in de tweede daktent te leggen. De ritsen zijn trouwens kapot haha
Volgend verslag dus binnen x-aantal dagen. Waarschijnlijk (hopelijk) vanuit Swakopmund en Walvis-Bay aan de kust.

Link naar de bijhorende foto's :

http://
picasaweb.google.com/107639105238694102532

Groetjes
Xxx Edith en Peter

Van Katima Mulilo naar Rundu

Dag beste familie, vrienden en lezers allemaal,

Sinds ons laatste verslag, zijn we weer wat verder getrokken. Westwaards deze keer, door de Caprivi, langs de grens met Angola. De Caprivi is een smalle strook land in het uiterste noorden van Namibie. Eigenlijk een soort uitstulpsel van Namibie, waar de Engelsen en Duitsen vroeger veel ruzie over gemaakt hebben. Deze smalle strook land van ongeveer 50 km breed heet nu het BwaBwata National Park en is één lange autosnelweg van 200 km lang met aan weerskanten bosjes en bomen, vol olifanten. Er staan dan ook overal waarschuwingsborden ivm de olifanten en er mag niet meer dan 80 km/u gereden worden. Het is momenteel nog einde regenseizoen en er is nog veel water overal, dus de olifanten leven zeer verspreid, maar we hebben er wel verschillende tegengekomen onderweg ! Eerst een groep van een tiental met een paar kleintjes. Ze schrokken zich rot toen we voorbij kwamen (héél weinig verkeer op deze baan) en ze liepen snel de boskes in. Wij weer te laat voor foto’s natuurlijk. Een half uurke later vonden we een oude mannekesolifant die aan het eten was aan de kant van de weg. We hebben al een straffe ervaring met eenzame mannekes, dus wij voorzichtig teruggedraaid voor een foto. Daar was onze grote vriend natuurlijk weer niet blij mee en met veel gebaar, flapperende oren en het uitbundig kapottrekken van wat takken liep hij de boskes in. Wij op onze hoede natuurlijk en voet op de gaspedaal, maar we hébben een foto. Wel van zijnen achterkant, maar het is wel degelijk een foto he mensen !!
Na 100 km bereikten we Kongola, waar we gekampeerd hebben in Bumhill Camp. Dat is een wilde kampsite in het bos, aan de over van de Kwando-River. Deze prachtige kampsite wordt uitgebaat door de plaatselijke dorpen, en de opbrengst gaat naar het onderhoud van het park en het behoud en de bescherming van de dieren. En wat een kampsite : een prachtige plek midden in het bos, met eigen openlucht wc en warmwaterdouche (zonnepanelen), een 3 meter hoog platform met een weids uitzicht op de omgeving en een plek om vuur te maken. Op het weggetje naar het kamp, werden we verwelkomd door een troep bavianen, een groepje impala’s, een kudu (soort groot hert) en een familie knaagdiertjes. Tijdens het opzetten van ons kamp hoorden we gedoe in het water van het riviertje (zo’n 30 meter van ons vandaan) en het bleek vol nijlpaarden te zitten. De hele avond en nacht hebben ze zitten grommen en knorren en rondpeddelen in het water. Prachtig om te zien van op ons platvorm en om s’nachts bij in slaap te vallen. Hoewel we wel eerlijk moeten toegeven dat het toch weer spannend was. Peter had alweer snel een vuur gemaakt : dat geeft toch altijd een veilig gevoel in het donker met al die dieren rondom en we lagen weer vroeg in onze daktent te luisteren naar de geluiden van de nacht. Maar een super-ervaring natuurlijk. s’Morgens kregen we bezoek van een kleine witte aap in de boom boven ons. Eerst vrij onschuldig (hij zat wat blaadjes te eten), maar voor we het wisten was hij er bijna met ons brood vandoor. Hij nam er een grote hap uit en toen Peter gevaarlijk met de broodplank zwaaide liet hij het vallen. Nadien heeft hij nog geprobeerd maar we waren alle drie op onze hoede. Terwijl een van ons beiden de aap in de gaten hield en probeerde ontbijt te maken, moest de andere een groep bijen wegjagen van de daktent, want die hadden besloten dat dat een prima plek zou zijn voor een nieuwe nest en ze gingen al hun “vrienden” halen, waardoor we na een uurtje met zo’n 50 bijen rond den auto zaten. Uiteindelijk hebben we ze weggejaagd met een smeulende, rokende tak van ons vuur. Missie volbracht zoals echte bushmensen.
Toen ging het verder naar het veelbelovende Ngepi Camp in de buurt van Bagani (het westelijke einde van de Caprivi). We hadden deze lodge/campsite gevonden op het internet en het zag er heel gezellig uit aan de oever van de Okavango-River. Het weggetje daar naartoe was wel heel tof : we moesten eerst weer een paar kilometer door het zand baggeren en dan een rivier oversteken door het water. Altijd spannend want je weet nooit hoe diep het zal zijn. Maar dat viel mee (ongeveer een halve meter) en het was een goeie keien-bodem, dus geen enkel probleem, alleen plezier !! Toen we het kamp bereikten, bleek ook hier de regen zijn werk gedaan te hebben en de plassen rond het kamp waren zéér diep (dieper dan de rivier), dus alweer spannend 4x4 rijden om aan onze kampplek te geraken. De ligging van het kamp was heel mooi, aan de snelstromende Okavango, die een zeer hoog peil bereikt had. En alweer de nijlpaarden die zaten te knorren. Krokodillen zitten in deze streek ook overal, maar die hebben we nog niet gezien. En we gaan natuurlijk niet zwemmen he ! De lodge bleek wel leuk, maar een saaie, droge (en dure !) bedoening met eigenlijk onvriendelijke mensen dus we zijn daar na een nachtje kamperen al snel weer vertrokken. Soms lijkt een plek leuk op het internet, maar blijkt dan toch tegen te vallen. Kan gebeuren he, maar dat is ons gelukkig nog niet veel overkomen. Meestal zijn we aangenaam verrast, vooral dan door onverwachte plekken hier. En alweer hebben we leuke mensen ontmoet : een stel gepensioneerde Fransen, die met hun Landrover vanuit Frankrijk vertrokken waren en na een half jaar rondtrekken door het Midden Oosten en Oost Afrika in Namibië waren aangekomen. We hebben de hele avond ervaringen en kamp-adressen uitgewisseld. Leuk !!
Gisteren hebben we dan nog een 200 km verder westwaards gereden en nu zitten we op een schaduwrijke campsite in Rundu. Dit gezellige, drukke Afrikaanse stadje ligt aan de grens met Angola. Onze campsite ligt in de Ngandu River Lodge.
De naam “lodge” klinkt altijd indrukwekkend, maar betekent niet altijd zoveel. Er zijn natuurlijk dure lodges, waar je voor een kamer of safari-tent minstens zo’n 250 euro per nacht betaald met alles derop en deraan (eten, drinken, gamedrives, …), maar die laten we links liggen he. Sommige andere lodges zijn prima gelegen en je kan er altijd kiezen tussen een kamer (in alle prijzen) of een campsite waar je kan kamperen met tent of daktent, zoals wij. De prijzen zijn prima voor het kamperen : altijd tussen 5 en 12 euro per persoon per nacht. Daarvoor krijg je meestal een mooie, heel grote schaduwrijke plek met een waterkraantje, een stopcontact, een barbecue en er is altijd een blok met toiletten en douches. Meer hebben we hier niet nodig he !! En als we het beu zijn om ons eigen potje te koken, is er aan de meeste lodges wel een restaurantje voor een hapje en een bar voor een biertje. En héél, héél soms, zoals jullie al ondervonden hebben hier, is er internet !!!!!!
En nu zitten we dus in Rundu. Dat is ook nog een verhaal, want we zijn hier vanmorgen allebei naar de dokter geweest in de Private Clinic.
Ik heb namelijk plots een pijnlijke peesontsteking gekregen in mijn rechterpols : van het zware jeeprijden (we hebben al 3600 km op onze teller staan). De dokter heeft me een spuit gegeven in mijn derrière en ik had nog Brufen bij, dus dat zou nu de komende dagen moeten gaan beteren. Het jeeprijden zal ik er zéééker niet voor laten : veel te leuk !!!
En Peter stond eergisteren ineens vol jeukende blaasjes en bultjes op zijn armen, vingers en nek. Bleek een planten-allergie te zijn : dat kwam van al dat houtsprokkelen met blote handen in de bush hahaha. Meneer blanke doktoor hier heeft hem pillekes en een zalfke gegeven en nu zou dat moeten beteren. Niks aan de hand dus en alweer een leuke ervaring. We hebben ervan geprofiteerd om efkes door het drukke stadje te wandelen en dat was heel gezellig (heel levendig met veel lawaai en zo, zoals het hoort in Afrika).
We blijven hier nog een dagje hangen om onze pijntjes te laten genezen, een waske te doen enzo, en dan trekken we morgen verder zuidwaards, stilaan richting Windhoek. Want binnen een weekje komen onze zonen Jens en Robbe aan in Windhoek en dan moeten we ze gaan ophalen op het vliegveld. Ze zullen een dag of 10 met ons door Namibie trekken. We kijken ernaar uit om ze te zien en zijn al bezig met de voorbereidingen (tenten controleren,…). Benieuwd wat ze van Namibie en het basic-kamperen zullen vinden. We zullen maar al cornflakes en zo gaan zoeken…
Er staat nog heel wat op het programma de komende weken : Sossusvlei (de beroemde duinen), Swakopmund en Walvis Bay (aan zee, waar we een katamaran-tocht gaan maken met de jongens), een bezoek aan de beroemde zeehonden-kolonie, en natuurlijk een dag in het bekende wildpark Etosha. Hopelijk krijgen we daar nog wat meer dieren te zien (tot nu toe weinig vanwege het regenseizoen).
Er valt dus de komende weken nog heel wat te lezen hier (allee…. hopelijk, want alles hangt van de beschikbaarheid van internet op onze tochten).
Einde van dit (alweer lange) verhaal. We hopen nog steeds dat jullie meegenieten met ons en we zijn altijd hééél blij met jullie reacties.

Link naar de bijhorende foto's :

http://
picasaweb.google.com/107639105238694102532

Veel groetjes en dikke kussen
Xxx Edith en Peter

Alweer een beetje geduld gevraagd

Hei lieverds allemaal in Belgie en omstreken,
Ik zit hier rap-rap op ne meneer zijn computer te tokkelen omdat ik nog ne laatste email naar onze zonen moest sturen vooraleer ze maandag ook naar hier vertrekken.
Er liggen 2 spsnnende verhalen met foto's te wachtenom op de blog te zetten, maar dat kan ik die meneer nu niet aandoen. Duurt te lang.
De verhalen zijn al geschreven en de foto's staan klaar, dus nog even geduld en zodra we weer wifi of betaalde internet vinden (nu mag ik effe gratis :-) laden we alles op en dan kunnen jullie weer verder lezen.

Tot zo snel mogelijk !
En bedankt voor de lieve reacties he (we hebben ze rap efkes kunnen lezen
:-))

xxx
Edith en Ptere

Uitgebreid verslag !!

Hallo allemaal, hopelijk nemen jullie ons de vorige snel-snel-verslagen niet al te kwalijk. Zuidelijk Afrika is werkelijk fantastisch, maar het is niet evident om effe ergens rustig te gaan zitten internetten en een hoop fotookes op te laden. Nu zitten we op een campsite aan de oever van de (overstroomde) Zambezi-rivier, helemaal in het  noordoosten van Namibie, op de grens met Zambia. We zijn er in geslaagd al ons materiaal op te laden (batterijen fototoestellen, batterij GSM en de batterijen van deze computer). Nu zit ik hier effe rustig deze tekst te schrijven (in Word) en zo dadelijk gaan we binnen in de lodge hier vlakbij om effe online te gaan en alles op te laden op de reisblog (hopelijk met de nodige fotookes).

Onze tocht is al fantastisch geweest. We hebben jullie al verteld van ons weekje Kaapstad, daarna de trip naar het noorden (Namibie binnen), langs de mooie Oranjerivier, het onmetelijke en uitgestrekte droge Ai-Aîs park, de prachtige Fish River Canyon. Daarna verder noordoostwaards via Keetmanshoop, waar we logeerden midden tussen de kokerbomen en de Giant’s Playground, een massa chaotisch verspreide stenen, ontstaan door vulkanische activiteit duizenden jaren geleden. Dat was echt een buitenaardse omgeving. Om daar te kunnen kamperen, ver weg van alles, was echt een super-ervaring.  De vogels, die in een reusachtig nest boven onze daktent woonden, kwamen gewoon uit onze hand eten.De zonsondergangen waren langzaam en wondermooi, met enorme bliksemflitsen op de achtergrond ergens ver weg en een ongelooflijke sterrenhemel. Een eindje van onze kampsite stonden twee Duitse jongens met hun tentje. Ze zijn een reis van 4 maanden aan het maken door Zuidelijk Afrika in een klein geel Fiatje. Dat hebben ze voor nog geen 1000 Euro in Namibie gekocht en nu rijden ze daar mee rond. Soms moeten ze duwen om hem in gang te krijgen, maar ze slagen er toch steeds in om overal te komen. Respect voor deze twee jonge gasten. We hebben samen met hen een heerlijke barbecue (“braai” heet dat hier) klaargemaakt en tot lang in de nacht bij een groot kampvuur gezeten en straffe verhalen verteld. Trouwens, dank zij ons hebben ze hun autootje Dolly genoemd.

Het buitenleven is fantastisch. We slapen zalig in onze daktent en koken simpel, maar erg lekker. Af en toe, als we in de beschaving komen, profiteren we ervan om vol te tanken en inkopen te doen (veel veel water en een paar pintjes ook natuulijk).

Na ons verblijf op de afgelegen camping tussen de kokerbomen, trokken we verder noordoostwaards over een erg desolaat gebied met prachtige rode duinen. Zeker 300 km hebben we geen auto gezien. Het was daar dat we (uit noodzaak) een stukje van de weg in het wild zijn gaan kamperen. Spannend……. Bleek nadien dat er 400 meter verder een dorpje lag. Dat hoorden we s’morgens van 2 koeie-hoeders die voorbij kwamen. We hebben ze getrakteerd op Belgische koffie en een boterham met spek en eieren + een sigaretje. En dat beviel hen wel J

Verder ging het dan tot Buitenpos, waar we de grens met Botswana overstaken, op weg  naar Ghanzi, onze stop in de Kalahari-woestijn. We logeerden er bij Chris, in  het Thakadu Game park. Het regende hevig toen we daar aankwamen (jaja, regen in de Kalahari) en we hebben dan maar besloten onze daktent dicht te laten en een grote safari-tent te huren (prijs viel goed mee) + uit eten te gaan in het plaatselijke restaurantje. We aten er heerlijke chicken-liver (niet voor Peter J) en een stoofpotje van kudu (soort wild hert). Zalig lekker !! We zijn daar 2 nachtjes gebleven en tijdens een stevige wandeling hebben we onze eerste impala’s en kudu’s gezien.

Van Ghanzi een lange trek naar Maun, het vertrekpunt om de Okavango-Delta te verkennen. Dat is een grote water-delta in het noord-westen van Botswana. We vonden er de leuke Backpackers-Lodge om te kamperen. Een plezante plek, waar veel reizigers (trekkers, kampeerders,…) samenkomen aan de gezellige bar met spannende verhalen. We hebben een hele dag een tocht over de delta gedaan in een komoro (soort smalle plaatselijke kano) en een grote wandeling door de bush gemaakt, op zoek naar een teken van leven (dieren !), maar door de hoge waterstanden waren de dieren enorm verspreid en hebben we niks gezien. Wel een schitterende omgeving. Ook de nijlpaarden, die normaal aan het water naast onze kampsite zaten, waren al een week verdwenen. Een eind verder gezwommen.

Om toch wat dieren in delta te zien, besloten we op onze laatste dag daar om een vlucht te maken in een klein sportvliegtuigje. En dat was echt de moeite waard. In een superklein vliegtuigje hebben we een uur lang over de prachtige delta gevlogen en allerlei dieren gezien vanuit de lucht  : een paar giraffen, een troep olifanten, buffels en natuurlijk veel impala’s. Peter zag ook een paar enorme nijlpaarden, maar die heb ik gemist. Wat een ervaring : het vliegen in dat piepkleine wendbare vliegtuigje en het zicht over de enorme mooie waterrijke delta was iets om nooit meer te vergeten. We zaten in het vliegtuigje samen met twee toffe Australische gasten (die ook in ons kamp logeerden) : zij zijn met hun KTM-moto’s op weg van Kaapstad naar Rusland. !!! We gaan hun zeker volgen op hun website.

We hebben trouwens al veel toffe mensen ontmoet (Duitsers, Ieren, Australiers,…) onderweg en al enkelen uitgenodigd om bij ons in Antwerpen te komen logeren als ze ooit moesten passeren. En wij mogen in ruil dan natuulijk ook gaan logeren in bijvoorbeeld het Zwarte Woud, Zuid-Australie en Dublin.

Vanuit Maun zijn we weer verder naar het noorden gereden, het Chobe National Park in. Dat is een enorm groot wildpark (zo groot als Nederland)  in het noorden van Botswana, waar o.a. ongeveer 35.000 wilde olifanten leven. En dat was pas een spannende en avontuurlijke ervaring. Het regende hevig toen we vertrokken, dus de eenzame en gevaarlijke weg naar het park lag er modderig en glad bij. We zijn veilig aan de ingang van het park aangekomen, maar toen begon het avontuur  pas echt.  Het park is niet voor gewone wagens toegankelijk, dus de wegen zijn smal met diep zand en soms veel modder. En dat hebben we geweten. We wilden in het midden van het park kamperen (met toestemming van het parkbeheer), dus we moesten op tijd de kampsite bereiken. We hebben echt een 4X4 weg afgelegd om daar te geraken. De Landrover heeft echt moeten werken : versnelling in tweede, hoge toeren maken en baggeren door de diepe zandsporen. En geen mens tegengekomen. En onderweg overal sporen (afdrukken en bergen verse drollen)  van talrijke olifanten. We zijn er verschillende tegengekomen onderweg. Toen we er eentje (een heel groot mannetje van 4 meter) vlak naast de weg tegenkwamen, waren we zo enthousiast en luidruchtig dat we hem kwaad maakten (hij zette ineens grote oren op en draaide zich woest om naar ons). Wij supersnel den jeep in eerste gezet en zo snel mogelijk in het losse zand doorrijden. En maar achterom zien of hij ons niet achterna kwam. Het moet gezegd worden : honderd kilometer van de bewoonde wereld, nergens een ziel te bespeuren, op een moeilijke, diepe zandweg, oog in oog staan met een kwaaie super-olifant, is niet om mee te lachen. Ons hart klopte in onze keel. We spraken of om bij een volgende ontmoeting een beetje stiller te zijn en op een veilige afstand te blijven, of nog liever, gewoon door te rijden. Er is daar namelijk geen enkele hulp in de buurt….. amai !!!

We zijn uiteindelijk moe, maar voldaan (en toch wel vol spannende adrenaline) in het wilde kamp aangekomen. By the way : ik heb de hele tocht zelf gereden en door het zand geploeterd als een doorwinterde die-hard  4X4 chauffeur en daar ben ik best fier op. Peter was een super-copiloot !! Het kamp heeft geen hekken, dus de wilde dieren hadden vrij spel rond onze auto. Eerste werk dus : een kampvuur maken om de beesten toch een beetje op afstand te houden. Peter ging overal hout sprokkelen en ik begon aan ons avondeten. In barre, wilde tijden valt een mens toch altijd terug op de oertaken : de man zoekt hout voor het vuur en de vrouw kookt; Grappig !!! Nog een anekdote : net in het kamp aangekomen, zagen we aan de overkant van het kleine riviertje weer een enorme olifant rustig voorbij wandelen. Peter had hem eerst gezien en stond te wijzen zonder een woord te kunnen zeggen. Het was 30 meter van onze kampplek. Toch wel efkes verschieten, maar we hebben hem daarna niet meer terug gezien. Toen de nacht viel, hebben we alle losse zaken en afval goed opgeborgen, hebben we een laatste plaske gedaan en zijn we braaf in onze daktent gekropen (dat is verplicht : verboden s’nachts uit de tent te komen, zelfs niet om te plassen)  en hebben we, eerlijk gezegd, maar onrustig geslapen en liggen luisteren naar de dierengeluiden rondom ons.

De ochtend was prachtig en we voelden ons alweer echt midden in de wilde natuur. We vonden grote katachtige sporen rond onze jeep (Peter had s’nachts horen snuffelen). We vertelden het nadien aan de park-rangers aan de uitgang en volgens hen zouden het luipaarden of hyena’s kunnen zijn. Die zijn nogal nieuwsgierig. Diezelfde ochtend was naar het schijnt vlak bij ons kamp nog een impala gedood door een troep wilde honden. Maar dat hebben we gemist tussen al die andere geluiden.  Toen we bijna klaar waren om te vertrekken, kregen we nog bezoek van een stel brutale kleine eekhoorns en een troep van een tiental zwarte knaagdiertjes (soort kleine fretten) die kwamen kijken of we niets hadden achtergelaten. Prachtig dat al die diertjes in de wildernis zo weinig angst hebben voor mensen !!

De tocht naar de uitgang van het park was alweer zo’n 50 km door het eenzame mulle zand (dichte bebossing aan weerskanten), met de kans vast te rijden en dan nog met al die olifanten in de buurt. Alweer spanning en adrenaline. Ook een rivier oversteken door het water. Spannend, maar wel keitof om te doen. We zijn er goed doorgeraakt (onze Landrover doet het supergoed) en we zijn weer olifanten tegengekomen, maar we hebben ze rustig laten doen en zijn er stillekes voorbij gereden. Zelfs geen foto’s meer gepakt : schrik om vast te rijden met den jeep en hen kwaad te maken zonder te kunnen ontsnappen hahaha.

Nog even vermelden dat we onderweg al ongelooflijk veel mooie vogels hebben gezien in allerlei maten en wondermooie kleuren. Van gieren tot allerlei grote watervogels. Van kleine knalrode tot grote sierlijke hemelsblauwe. Pelikanen, ooievaars, horn-bills, allerlei hoentjes en een hele tamme soort nieuwsgierige toekans met grote gele en rode bekken, die heel dichtbij komen (tot naast onze voeten) als we ergens rustig zitten. 

Toen we het Chobe Park uitreden, ging de tocht verder (over normale, maar slechte weg) naar de noordelijke grens tussen Botswana en Namibie. Over de Ngoma-Bridge, de grenspost voorbij en we waren weer in Namibie, aan het begin van de beroemde Caprivi-strook (een uitsteeksel van Namibie, aan het vijf-landenpunt Namibie, Zambia, Angola, Botswana en Zimbabwe.

Momenteel logeren we in Katima-Mulilo aan de Zambazi-rivier (aan de overkant ligt Zambia). Toen we hier aankwamen, op zoek naar een kampsite, bleek dat een groot gebied volledig overstroomd was door de overvloedige regenval in Angola. We zagen hele dorpen onder water liggen en de mensen in tijdelijke tenten wonen. Ook onze kampsite ligt aan de oever van de overstroomde Zambezi-rivier. We staan droog op een hoge plek, maar het water reikt tot aan de onderkant van de toppen van de bomen langs het water (een meter of 3 hoger dan normaal) en het ziet er niet naar uit dat het al gaat zakken. Deze namiddag was er nog even een onweer met alweer wat regen. Wij trekken het ons niet aan en zitten droog in onze daktent en onder onze luifel om te koken, Het regent trouwens niet de hele dag. Soms een onweer met een vlaag, maar daarna is er weer volop zon. En het is hier natuurlijk altijd lekker warm J

Morgen trekken we verder naar het westen. Via een omweg door enkele parken (we gaan nog eens afgelegen en tussen het wild kamperen) rijden we de Caprivi-strook in. Dat smalle beschermde wildpark wordt doorkruist door een snelweg, maar overal is overstekend wild (daar gaan we weer : olifanten en zo) mogelijk, dus we zijn benieuwd !!!

Hopelijk hebben jullie deze keer kunnen genieten van dit uitgebreide verslag. Ik heb er mijnen tijd voor genomen. Het is nu ondertussen donker geworden en ik ga een beetje uitwijken, want ik zit op 3 meter van het (overstoomde) water van de rivier en er zitten hier soms wel krokodillen. En s’nachts lijkt alles hier toch een beetje enger hahaha.

Tijd om af te sluiten en dit verslag online te gaan zetten.

En het is nog gelukt ook. Mét fotokes !!!

Volgend verslag ? Nog geen idee, maar zo snel mogelijk !!

Groetjes vanuit het prachtige Afrika (we zijn volledig verslaafd geworden)

Xxx Edith en Peter

Nog een poging met 6 fotookes deze keer !!

Het is ons gelukt om een paar foto's op te laden. Op de foto's zien jullie hoe wij ons onderweg redden met (soms wild) kamperen en lange afstanden rijden door ongelooflijk grootse landschappen in Namibie en Botswana.
Momenteel zijn we aanbeland in Maun : een uithoek aan de Okavangodelta in Botswana.
We hebben onderweg al impala's, kudu's, struisvogels, maraboes, grote gieren rond een karkas, grote roofvogels en kleurrijke vogeltjes, slangen, varanen en motten zo groot als mussen gezien.
Nu gaan we vanaf hier voor het grotere werk : morgen een hele dag kanotocht door de delta : op zoek naar olifanten, nijlpaarden, krokodillen,....
We houden jullie op de hoogte, met of zonder foto's.
Het moet hier soms rap gaan : zodra we een beetje internet hebben vliegen we derin.
Speciaal voor jullie, onze lieve lezers !!
Heel veel Afrikaanse groetjes
We LOVE YOU !!!
xxxxx
Edith en Peter