VIETNAM !!!

Hier zijn we weeral met nieuws van onze zwerftocht door Zuidoost Azie.
Na onze kort rustpauze in Vientiane, de mooie hoofdstad van Laos (voor de ongerustelingen onder jullie : Peter is trouwens weer al lang helemaal de oude) hebben we een vlucht geboekt naar Saigon (Ho Chi Minh City) in Vietnam.
We hadden heel het zuiden van Laos nog kunnen doorkruisen (moet ook heel knap zijn) maar onze tijd hier is te kort en de reis door het zuiden zou wegens de zeer slechte wegen ontzettend lang geduurd hebben. Ook hadden we graag het noorden van Vietnam gezien, maar dan hadden we nog een maand langer hier moeten blijven, zoveel is er te zien.
Dus hebben we alles goed overwogen en besloten dat we tijdens onze laatste weken hier in Azie zeker Saigon nog wilden zien + een stukje strand ook natuurlijk en om te eindigen in Cambodja.
Dus daarom zijn we van Vientiane direct naar Saigon gevlogen.
En SAIGON, dat is echt een verhaal apart, amai !!

Toen we met onze taxi de stad binnenreden, konden we onze ogen (en oren) niet geloven ! Zoveel verkeer op een hoop en in een totale chaos : honderduizenden toeterende brommerkes die in alle richtingen rijden, met hele families (baby's en al), complete inboedels, matrassen, kleerkasten, ...... onder de snelbinders.
Daartussen nog auto's, rokende bussen en camions, fietsen, riksja's (fietstaxi's) en voetgangers die rustig oversteken.
Het is een luidruchtige stroom die om 6 uur begint en om 1 uur s'nachts pas een beetje vermindert.
Toen we de eerste keer een straat wilden oversteken, stonden we daar maar te kijken en te denken hoe we dat in godsnaam heelhuids zouden klaarkrijgen.
Ze hadden ons een tip gegeven : gewoon de straat overstappen, niet twijfelen en oogcontact maken met de chauffeurs van de brommerkes.
En het lukte wonderwel en na een paar dagen waren we helemaal ingeburgerd en liepen we door alle verkeer tussendoor.
En je merkt na een tijdje dat er toch min of meer structuur in zit. Er zit regelmaat in de stroom van het verkeer en er is geen spoor van stress of agressie bij al die bestuurders.
Dat is bij ons in Belgie wel wat anders. In Antwerpen gunnen de chauffeurs mekaar geen meter in het verkeer en Antwerpen is op gebied van verkeer een dorp vergeleken met een stad als Saigon (er woont 8 miljoen man in Saigon !)
Die kalmte bij de mensen in Azie is toch wel bewonderenswaardig he.
Maar het blijft een supervermoeiende stad vanwege het constante rumoer, de broeierige hitte en de smog : na een paar uur rondlopen ben je doodmoe !
Maar toch : we vonden het prachtig natuurlijk. Wat een ervaring weeral, he !!! En ons hotelleke is een schattig gebouw in een min of meer "rustige" buurt met een klein tuinterras waar we toch wat tot rust kunnen komen na onze wandelingen door de stad.

We hebben het Museum van de Oorlogsmisdaden tegen het Vietnamese volk bezocht en dat was wel effe slikken. Heel veel getuigenissen van overlevenden met foto's van alle details. Ook foto's van de vele oorlogs-journalisten en van anti-oorolgsreacties van over heel de wereld. En uitgebreid verslag van de slachtoffers van de chemische wapens (ook nu nog worden enorm veel gehandicapte kinderen geboren). De tuin van het museum stond vol met Amerikaanse helicopters (stijl van de film Apocalypse Now), tanks en gevechtsvliegtuigen. We waren er echt van aangedaan.

We zijn ook iets gaan eten op het dakterras van het beroemde Hotel Rex. Dat was tijdens de Vietnamoorlog zwaar verdedigd en daar zaten alle wereldjournalisten bij elkaar op het dakterras om te drinken en hun verslagen te schrijven.
Toch een speciaal gevoel om daar te zitten.

Waar we echt naar uitkeken was een bezoek op het platteland aan Cu-Chi, een gebied ten noorden van Saigon waar de Vietcong (eigenlijk vooral de plaatselijk landbouwers die hun gebied wilden verdedigen) in 20 jaar een heel tunnelnetwerk van 200 km had gegraven.
Van daaruit werden eerst de Fransen en later natuurlijk de Amerikanen op geniale wijze aangevallen en in de vele vallen gelokt.
Toen we de tunnels bezochten stonden we perplex van de vindingrijkheid waarmee deze mensen in hun smalle en diepe tunnels (over)leefde en iedereen voor schut zetten met vluchtsystemen en boobytraps.
We zijn zelf ook in de tunnels gekropen en zelfs de "toeristen-tunnels" (nog in originele staat, maar breder gemaakt voor de dikkere toeristenbevolking) voelden heel eng, muf, vochtig en warm aan.
We hebben daar enorm veel bijgeleerd en vooral dat de Amerikanen nooit een schijn van kans hadden om die oorlog te winnen tegen deze verbeten en slimme ondergrondse guerilla"s (waaronder kinderen, veel jongeren en grootmoeders : iedereen had zijn taak). Echt fascinerend !

Verder hebben we 100 km boven Saigon een heel speciale tempel bezocht : die van de Cao-Dai-godsdienst (of sekte).
Deze godsdienst vereert figuren uit alle andere grote wereldgodsdiensten tegelijk : Jezus, Boeddha, de profeet Mohammed,...
Zelfs Victor Hugo heeft een speciale status !
Hun tempel is schitterend en lijkt op een combinatie van een enorm Peperkoeken Huizeke (alle snoepkleurkes), een gebouw uit Disneyland, een kathedraal en een Boeddhistische tempel.
Alles versierd met de nodige slangen en draken en als middelpunt een immense wereldbol met een oog erop (staat voor Het Geweten).
De "volgelingen" en "priesters" zijn in witte, blauwe, gele of rode gewaden gekleed en houden 4 keer per dag een grote ceremonie in de tempel (met gebeden, muziek en gezangen).
Toch wel rare jongens, die Cao-Dai !!!

Die middag hebben we ook de lekkerste Pho (spreek uit : feu) tot nu toe gegeten.
Dat is Vietnamese pikante soep van rundsbouillon, noedels en veel verse groenten : superlekker en gezond (en spotgoedkoop).

We besloten toen dat het tijd was om EINDELIJK eens een stukske STRAND te zien in onze rondreis.
Dus wij een groot deel van onze bagage in ons (betrouwbaar !) hotelleke in Saigon in bewaring gegeven en een treinticket naar Phan Thiet geboekt met alleen een zwembroeken en tandenborstels in onze bagage.

Van Phan Thiet nog efkes nen taxi en dan waren we eindelijk in Mui Ne aan het strand.
We hebben nen bungalow pal op het strand kunnen boeken voor een vriendelijke prijs en nu zitten (en liggen) we te genieten van drie volle dagen Beach en Sun en Boeken Lezen.
Wit zand, een zwoele warme wind, lekker warm zeewater, lekkere hapjes en nen hoop kite-surfers om bezig te zien : meer hebben we effe niet nodig.

Der is hier wel een tof vissershaventje in de buurt, dus daar gaan we nog wel eens met een brommerke naartoe, maar veel meer gaan we hier toch niet bewegen hoor !!!

Binnen een paar dagen treinen we dan weer naar Saigon om nadien te beginnen aan de laatste etappe van ons tripke door Zuidoost Azie : Cambodja !!!
Volgend verslag dus binnen ongeveer een weekske.
Veel groetjes en we zullen alvast wat zon en warmte in onze rugzakken bewaren om voor jullie mee te brengen, want we vermoeden dat de kou en de sneeuw jullie ondertussen flink de keel uithangen.
xxxx Peter en Edith

Nog steeds in Laos : van Luam Prabang naar hoofdstad Vientiane

Hei allemaal ! Hier weer wat nieuws vanuit Azie !
We zaten dus in Luam Prabang (Laos), waar alles er al heel oud frans en koloniaal begon uit te zien.
We hebben nog ne groten toer door de stad gemaakt (helemaal rond de oude stad gewandeld) langs de oever van de Mekong en we hebben in een franse bakkerij zaaaalige appelflappen en chocoladebroodjes gegeten.

 

  

 

Nog maar zelden zo traag en innig genoten van een appelflap haha !

En zoals gezegd, hebben we de avondmarkt nog eens onveilig gemaakt en ons een paar accessoirekes aangeschaft voor in de living thuis :-))
En ... zoals gewoonlijk hebben we dapper aan de Laotiaanse eetstallekes gegeten, maar deze keer is dat een beetje verkeerd gevallen : Peter moest eraan geloven : een geweldige aanval van het "turista-virus".
We besparen jullie de details, maar het was heftig (later meer hierover).

Na ons tweede dagske citytrippen in Luang Prabang was het weer tijd om op te krassen, richting Vientiane (de wondermooie hoofdstad in het midden van Laos).
Een tocht van 11 uur met een gammele bus, dus we hebben onze trip in twee gedeeld en hadden twee overnachtingen gepland in Vang Vieng (ongeveer halverwege in de bergen).
De busrit duurde 6 uur (locale bus, dus wel leven in de brouwerij) en ging dwars door een prachtig gebergte met enorme pieken (we denken toch wel minstens 2000 m).
Het ging zo traag omdat de baantjes heel smal en soms toch wel steil waren. Maar wat een prachtige zichten.
Onderweg veel piepkleine dorpkes waar de echte schrijnende armoede van Laos toch wel duidelijk zichtbaar was. De mensen wonen letterlijk op de rand van een afgrond aan een weg en hebben werkelijk niets.
Dat stemt een mens toch even tot stilstaan en nadenken.

Ook onderweg veel wegenwerken, dat wil zeggen : mannen, vrouwen en kinderen die kilometerslange gleuven naast de weg graven (en door de rotsen hakken) en overnachten langs de weg onder een zeildoek. En dat ongetwijfeld weken aan een stuk.

Ondertussen voelde Peter al stillekes onraad en ongemak in de maagstreek, dus wij naar uiteindelijk aangekomen in onze guesthouse in Vang Vieng.
Dat was effe een tegenvaller : het zogezegde sympathieke Manoly Guesthouse bleek eigenlijk een beetje een chaotisch dump te zijn en blijkbaar hadden ze voor ons alleen nog een dumpig miezerig en vies hutteke om in te slapen.
Never take room 5 in Manoly Guesthouse ;-)) Zie foto ! Op de foto waar Peter de brug oversteekt met zijn rugzak, was hij al zo miserabel, dat hij zich het landschap al niet meer kan herinneren. T'was erg !

Normaal zou dit voor ons geen probleem zijn (we hebben onze extra lakenzakken, muskietennet en kussenslopen) en de streek was heel mooi, maar nu Peter stillekesaan op stervens na ziek was (de halve eetkraam van Luang Prabang is er die avond terug uitgekomen langs alle kanten : de groente nog in oorspronkelijke staat van drie dagen ervoor .....) hadden we wel wat behoefte aan een beetje comfort.
Dus ons gepland verblijf van 2 nachten in "de hut" in VangVieng werd gereduceerd tot 1 nacht : we hebben niet gedouched en met onze kleren aan geslapen, zo snel wilden we daar weer weg hahaha.

Zo gezegd, zo gedaan : wij terug de bus op voor een nieuwe rit van 4 uur deze keer naar Vientiane.
Peter was ondertussen aan de beterhand (der zat ook niet veel meer in zijn lijf om nog misselijk van te zijn), maar natuurlijk nog wel een beetje slappekes.
Nu kwamen we ook nog per ongeluk terecht op de VIP-bus !!!
De locale bussen zijn altijd heel gezellig met veel locaal volk, de deuren en ramen staan altijd open en af en toe wordt er gestopt om mensen in of uit te laden of om te drinken of een sigaretje te roken.
Maar de VIP-bus : da's een ander verhaal : een knalroze supergrote monsterbus met 2 verdiepen, airco (super-ijskast op 8 wielen met walgelijke roccoco-gordijnen) en vooral : der valt niks te beleven. Je kan zelfs amper uit de ramen kijken. En alleen nen hoop verveelde (meestal Japanse) toeristen met monddoekskes aan boord. Dus wij per ongeluk op die bus en ons zo'n beetje doodverveeld in die 4 uren.

En dan waren we eindelijk in het langverwachte Vientiane !! En daar zitten we nu nog tot dinsdag 2 februari.
We slapen in een zalig oud frans koloniaal huis vlak bij het centrum (allemaal goed te doen te voet : Vientiane is qua grootte te vergelijken met Antwerpen).
Onze kamer ligt beneden met een terraske in de tuin en vlak bij het kleine, maar zalige zwembadje.

Vientiane is in een woord fantastisch en fascinerend : mooie brede boulevards, prachtige franse koloniale huizen, een gezellig pleintje met goeie restaurantjes (binnen een paar dagen beginnen we weer aan de locale keuken, maar nu even frieten en spaghetti en zo :-)) en zelfs een echte Arc de Triomphe zoals in Parijs.
Het is hier zalig verblijven en hier komen we nu dus een paar dagen even tot rust met een goed boek, een zwemmeke, een wandeling op zijn tijd en een goed dineeke s'avonds.
We hebben ook ons visum voor Vietnam aangevraagd in de ambassade van Vietnam hier.
We mogen het maandag ophalen, dus dat komt goed uit om effe te relaxen.

 

  

 

Dinsdag vertrekken we naar Saigon in Vietnam (met het vliegtuig, want over de weg zou het ons een week kosten met de slechte wegen in zuid-Laos).

En Peter is weer helemaal de oude (no worries !!) : hij heeft daarnet ne fermen entrecote met frieten gegeten !!

Veel groetjes xxxxxxx
Edith en Peter, effe in Rust en Standby-toestand in Vientiane

Over de Mekong naar Laos

Hallo beste vriendjes en familie, hier eindelijk nog eens wat nieuws !
Na veel omzwervingen via het noorden van Thailand, zijn we via de Machtige Rivier de Mekong in Laos terechtgekomen.
Na ons olifanten-avontuur en de daaropvolgende supermassage om onze stramme spieren los te masseren zijn we dan vanuit Lampang naar het noorden, naar Chiangrai, vertrokken.
Nog effe over die massage : we kregen niet alleen een 3-uur(!!)-durende pijnlijke, maar deugddoende massage, maar we moesten bij die mensen (klein locaal massage-salonneke met roze behangpapier) ook mee aanschuiven om te eten, want het was juist etenstijd : onbekende vruchten (zagen eruit als worstjes, dus wij kregen al onze twijfels) en bollekes kleefrijst en knalrood spek. Maar het was allemaal heel lekker en heel gezellig :-)
En daarna wij dus naar het noorden : alweer de locale, krakende bus op voor een uur of 5, maar da's een belevenis die we altijd opnieuw graag meemaken !

In Chiangrai hebben we ons eens goed verwend en laten verwennen : we hadden een paar nachtjes in een resort met zwembad geboekt (sjieke bungalow met alles erop en eraan + superlekker eten daar).
En een espressomachien : ook niet onbelangrijk (zeker voor Peter :-)

Na onze twee dagen verwennerij waren we klaar om de oversteek naar Laos te maken.

Eerst nog 2 uurkes de bus op naar Chiang Khong (aan de grens) en dan alles in orde brengen voor het visum en de trage boot over de Mekong.
Onze eerste blik op de Mekong was fantastisch : wat een indrukwekkende rivier. Eigenlijk de grote "ader" die door Zuidoost Azie stroomt !!!
Thailand ligt aan de rechteroever van de Mekong en Laos ligt aan de linkeroever, dus het was een heel gedoe om van het ene land in het andere te geraken.

Eerst aan de rechteroever uitstempelen in Thailand, dan met een klein bootje naar de linkeroever, dan samen met nog nen hoop backpackers aanschuiven bij de douane van Laos om het visum te krijgen. Daarna nog een paar douane-controles en uiteindelijk vertrekken naar de pier, waar de "Slow-Boat" naar Laos ligt te wachten.
Het was niet echt een cargo-boot, zoals we eerst dachten, maar toch wel half vervoer van vracht en van mensen (locals + kippen + zakken rijst + kartonnen dozen + nen hoop rugzaktoeristen en al hun rugzakken).
We werden uiteindelijk met ongeveer 80 man op een bootje 30 meter op 3 meter gepropt.voor een tocht van twee dagen (met een snelle overnachting tussendoor).

Zo gezegd, zo gedaan ; wij op weg met z'n allen naar Luam Prabang in het noorden van Laos.
En het was een beproeving, maar onvergetelijk !! De eerste dag 7 uur varen, dan overnachten halfweg in Pakbeng en dan de tweede dag nog 8 uur varen.
De Mekong was schitterend met prachtige rotsen en bergen en regenwoud en dorpjes aan de oevers.
Onze medereizigers was een internationaal allegaartje, samen met de locals en iedereeen kende iedereen wel een beetje na 2 dagen.
Op den duur lag en hing iedereen overal waar hij een plaatske kon vinden (er waren alleen houten bankskes, een houten vloer en een paar afgedankte autobusstoelen) en de wc was niet meer om aan te zien hahahaha
Maar wat een belevenis !!!!!

En nu zijn we dus gesettled in Luam Prabang. We hebben een toffe guesthouse gevonden met aparte bungalows een beetje buiten de stad.
Luang Prabang is een stadje dat op de Unesco-werelderfgoedlijst staat en dus erg mooi en rustig met schitterende gebouwen uit de tijd van de Franse kolonisatie.
We hebben nog niet alles gezien maar seffes gaan we op verkenning.
Gisteravond hebben we wel alvast de toffe avondmarkt bezocht en we hebben alweer lekker en goedkoop gegeten.
In dit stadje zullen ook waarschijnlijk de eerste "souvenierkes" gekocht worden, want ze verkopen hier spullekes die we onmogelijk links kunnen laten liggen (maar wel weer mee te sleuren natuurlijk :-)))

Laos is armer, maar zeker authentieker (en dus een beetje slordiger en rommeliger) dan Thailand, en er wordt nog veel frans gesproken (wel supervriendelijke mensen weeral).
Ook aan het geld moeten we weeral wennen : in Thailand waren het Baht en hier zijn het Kip (1 Euro is ongeveer 11.000 Kip, dus we lopen hier heel den dag te tellen en te rekenen hahahahaha :-))
By the way : hoewel Laos armer is dan Thailand, is het wel een tikkeltje duurder. Raar !!!

Maar in ieder geval : we hebben het super hier.
Morgenvroeg vertrekken we naar Vientiane (hoofdstad van Laos), met onderweg een halte van 2 dagen in Vang Vieng want de rit naar Vientiane is heel lang en zwaar + in VangVieng zijn mooie grotten te bezichtigen dus daar houden we een tussenstop.

Binnen een weekske dus meer nieuws !
Iedereen veel groetjes en dikke kussen xxx
E en P On The Road